HowHowHow...

Terwijl in België de eerste winterprik aangekondigd wordt, stond ik daarnet nog op mijn terras bij een luttele 28° mijn ruiten te kuisen... mijn thermometer is chronisch ziek... maar het moet gezegd in de zon, uit de wind is het best aangenaam. Ondertussen zijn alle kerstcadeautjes gekocht... nu maar hopen dat ze eind deze week veilig in België aankomen. Marseille zelf begint stilaan in de kerstsfeer te komen elke dag zie ik nieuwe lichtjes aan de balkons verschijnen, de suicide-kerstmannen hebben ze weer aan hun koorden gehangen, en de bakkerin heeft haar winkel omgetoverd, zoek het gebak tussen de kerstversiering is haar motto.

Jo heeft zijn personeelskerstfeest gehad met een lunch in het panoramisch restaurant van het ziekenhuis, ik heb het mijne volgende dinsdag zelf georganiseerd met studenten in het labo.

Het is hier alleen nog wachten op de sneeuw, maar die mag even wegblijven want aan modegrillen doe ik niet mee: ja menig Marseillais vrouwvolk vindt het hip om rond te lopen met 'Katchoe' botten...

Verder is de rust teruggekeerd op U626, het is er behoorlijk saai geweest deze week. Anderzijds sloeg de lamine-AC koorts dan weer toe bij Jonathan en Sophie... bandjes, ik wil bandjes en zien ze bandjes dan is het ook niet goed. In ieder geval nog een laatste werkweek in 2009 en het eerste jaar van ons avontuur zit er al op... :(

:( want het is hier best leuk vertoeven met zon, zee, croissants, wijn, bepaalde collega's, leuke job en noem maar op...

maar ook

:) want in België is het toch nog net ietsje beter ;)

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het (vaak ook in Marseille)

Ilse en Jo

N'importe quoi

Nog nooit heb ik geschreven van achter mijn bureau op de fac... dus dit is uniek. Maar ik stel me sinds enkele dagen de vraag of ik niet beter in een kleuterschool ga werken. Wat hier de laatste 2 weken de revue gepasseerd is kan ik deze blog niet langer onthouden. Om te beginnen hebben we Odile, een van de techniciens die voor mij werkt. Ze heeft het in haar hoofd gehaald om heel het labo te reorganiseren, zij wil haar plaats, haar pipetten, enfin ze is daarin zo gedreven dat ze anderen het recht ontneemt om in een perimeter van 5 meter rond haar te werken. Resultaat, de équippe van Bernard is gaan klagen bij de baas en nu is ze uit het lokaal gesmeten... dus weer een nieuwe verhuis... blablabla. Howla maar dit is nog bijlange niet alles; Eric, doctoraatstudent bij MCA houdt het na 1 jaar bekeken wegens slechte omkadering en het ontbreken van interesse in zijn onderwerp. Hij kuist zijn schup af (zoals ze in Limburg zeggen) met beurs en al... naar het labo van Prof. Levy. MCA in alle staten want zij heeft Eric voorbereid om de beurs binnen te halen. Enfin nu verwijt ze hem dat hij dat plan al langer in zijn hoofd... dus een hele hoop geroddel binnen en buiten het labo zijn hiervan het gevolg. Over 1 ding bestaat absoluut geen twijfel, Eric is opgelucht, ziet er gelukkiger uit en ik wens hem het allerbeste in zijn nieuwe labo... (het grapigge aan de zaak is dat hij nu in dezelfde eenheid werkt als Jonathan, de labo's zijn klein he ;)). En dan denken jullie het gehad te hebben, neeneenee: We hebben ook nog Caroline, die haar salaris kwijt speelt in januari, geen verlenging van project dus de wereld is hier vanmorgen letterlijk ingestort. Ik tref in volle actie een jankende Caroline aan die haar relaas doet aan MCA, die mij dan ook nog in het gesprek betrekt. Voor 1 keer heb ik via een omweg MCA mijn gedacht gezegd en er op gewezen dat het aan de bazen is om geld te zoeken voor het personeel...ik heb Caroline wat proberen te motiveren (al is dat moeilijk want haar voornaamste bezigheid is sinds 3 weken facebook-spellekes optimaliseren), maar ik heb de indruk dat het gelukt is. Ze heeft heel de bureau gekuist en lijkt me klaar om haar resultaten eens te beginnen analyseren. En er is meer, twee dagen geleden ging ik mijn schatje stalen brengen tref ik daar Sophie... die haar gezicht had ook de neiging van een beginnende zondvloed. Enfin om een lang verhaal heel kort maken, zowat iedereen lijkt hier nood te hebben aan kerstvakantie. Ik heb in ieder geval iets bijgeleerd, als de zonuren verminderen en de lucht ziet geregeld grijs... dan zien ze het hier niet meer zitten.

Die Fransen ze moeten nog veel leren ;)

Ilse

Père Noël aka Sinterklaas

De voorbije twee weekends waren er om in te kaderen. Op 22 november bezochten we het 'Salon de vignerons de Marseille'. Voor 8 euro kan je van Frankrijks beste wijnen proeven... een wijdegustie ... dus wij daarheen! Nog voor we binnen waren sloeg het noodlot toe... we kregen van Madamme X snel twee vrijkaarten in onze handen gestopt. Na al dat geproef, gechambreer, gedecanteer en vooral gewring tussen de mensenmassa gingen we met een netto winst van twee wijnglazen en 4 flessen de metro op... ja in onze handen... de mensen keken wat vreemd, maar bon we hebben niet moeteb blazen :).

Dit weekend kregen we bezoek van een gangstertje, althans zo staat ze gesignaleerd in menig luchthaven gebouw... en ja hoor vrijdag viel de regen met bakken uit de lucht, maar eens het zonneke in huis geland was, klaarde de lucht in Marseille ook op. Vrijdagnammidag hebben wij nog braaf gewerkt, terwijl Ina de stad onveilig maakt... bijna was heel het metronetwerk ontregeld... ja het is dan ook geen touchscreen he dat je moet bedienen om een ticket te kopen. Ina had wel een iets-wat zware koffer bij, maar ze repte met geen woord over de inhoud ervan. Die inhoud hebben we zaterdagochtend uitgespreid gevonden over onze tafel. Ik heb bezoek gekregen van twee mannen zei ze. De verrassing was zeer geslaagd, meer nog omdat de Sint eigenlijk Frankrijk overslaat, dus wij waren heel blij met zijn blitsbezoek op n° 76 (ik wist al lang dat ik heel het jaar braaf geweest was). In de namiddag zijn we dan gaan "kerstmarkten" in Aix en Provence... daar horen natuurlijk de nodige kerstmarkt-gerechten bij. Schoenen, daar zijn we al langer naar op zoek. In de Mephisto winkel paste Jonathan gretig maatje, 7 tot 8 (met zijn kapotte sokken en met de hulp van een Hollandse dame) om vervolgens met het allerduurste paar naar buiten te lopen... en dan zeggen ze iets van vrouwen ;). Ik had minder geluk, ik vond mijn droompaar, maar de winkeljuffrouw had ze verkeerd geprijsd in de etalage (ja dat was wel een Frans madammeke), dus ik heb ze gewoon laten staan. Ik ben nog steeds trots op mijn actie! Zaterdagavond hebben we lekker gekookt en zijn we weggezakt in de zetel bij "mama Mia". Zondag stond de kerstmarkt en de Foire de Santons van Marseille op het programma... al heeft de regen toen voor de nodige verfrissing gezorgd.

Ina hebben we maandag uitgezwaaid op het station (we doen dat altijd om er zeker van te zijn dat onze gasten echt weg zijn :)). Maar haar avontuur was nog niet gedaan, lees even mee wat haar nog overkwam:

De terugreis was lachen hoor. Ik kom op de luchthaven, moest dan een half uurtje wachten voor ik kon inchecken en om 10 stond ik als eerste aan dat loket. Dan ben ik vrij snel erna door de douane geweest – waar ik btw weer alle alarmen liet afgaan maar soit – en dan zat ik een uurtje te vroeg aan gate 24 met een boekje en een koekje. 10 minuten voor boarding beginnen daar wat mensen onrustig te worden, er bougeerde niks en plots zat er een Franstalige dame naast mij die op hetzelfde uur en aan diezelfde gate een vlucht naar lissabon moest hebben. Tsja… dan stel je je vragen eh. Dus ik zo eens rondgekeken en wat mensen aangesproken en uitgelegd wat dat meisje me zei dus iedereen was daar al ongerust want idd er stopte een vliegtuig van portugal, daar zaten we… Ik samen met die gast naast mij naar zo een madam in een kostuumpje en we moesten ons vooral geen zorgen maken, twas verzet naar gate 23… Nu, logisch gezien komt 23 naast 24 maar welke nummer had de gate naast ons… 4! En dan zat er zelfs nog een glazen wand tussen waarop stond dat 20-23 niet toegankelijk was. Nu, niet alleen niet toegankelijk maar dus gewoon spoorloos eh! :o)) Ik dacht dat ik erin bleef want niet alleen hadden we al lang in het vliegtuig moeten zitten, we wisten zelfs niet waar naartoe. Komt daar ineens zo een sjofel klein ventje met een das naar die glazen wand gelopen, die trekt dat ding open en die maakt van nummer 4 nummer 23!! Hilarisch, Ilse, echt, je had erbij willen zijn. Nu, dan ging het snel, iedereen in die vlieger gestoempt en we zaten nog niet of we stonden al op de runway… En dan zijn we wonderwel idd gewoon op tijd toegekomen en tegen dat ik aan de bagage was, stond mijn valies al klaar.

Zo zie je maar, in ieder geval hebben we weer veel gelachen en vele meegemaakt...

Ilse en Jo

La poubelle, La vie...

We zijn jullie niet vergeten, maar de komkommers moeten nu en dan geplukt worden. Bovendien hebben we ons de laatste twee weekends bezig gehouden met het zoeken van winterschoenen, en nee dit was GEEN succes, dus vonden we het verstandiger om deze frustratie te laten bekoelen.

Bekoelen is anders een vreemde woordkeuze, sinds enkele dagen is het terug terrasjesweer... al moet ik toegeven dat het toch niet hetzelfde aanvoelt als tijdens de zomerse maanden.

Verder mogen we jullie DE gebeurtenis van begin november niet onthouden. De staking van de mannen van de vuilkar... ehum neem zelf even een kijkje : http://www.ushuaia.com/ushuaia-terre/info-planete/actu-en-continu/eco-social/0,,5522244,00-greve-les-poubelles-debordent-a-marseille-.html

En dan vind ik dat de beelden nog meevallen, ik kan je verzekeren dat het er real live nog veel erger uitzag, om maar van de bijbehorende luchtjes te zwijgen. De reden is nogal gecompliceerd, kort komt het er op neer dat er in Marseille een stedelijke ophaaldienst en een prive-dienst (Bronzo) is. Het contract van Bronzo werd niet verlengd en een andere firma mag voortaan de straten schoon houden, deze nieuwe firma neemt de werknemers van Bronzo over, maar die Bronzo-mannen eisten dezelfde voorwaarden. Om die te bemachtigen blokkeerden ze een week lang het depôt waar alle afval gedumpt wordt, dus ook de vrachtwagens van de stedelijke dienst konden hun vuilnis niet kwijt. Al bij al is dat nog niet het ergste. Een echte Marseillais gaat er prat op om elke dag zijn zakje vuilnis (waarin hij ALLES steekt) in de container te smijten, dus ophaaldienst of niet, we leggen gewoon ons zakje op de hoop, naast de hoop, tegenover een hoop... Zien jullie het probleem??? Wij brave Belgen, die slechts 1 klein zakje gesorteerd afval hebben per week, hebben het onze braaf gestokkeerd op ons balkon... Om deze oplossing te bedenken heb je net iets andere genen nodig als die van de doorsnee Marseillais.

Zo zie je maar hoe culturen 1000 km van elkaar al sterk kunnen verschillen...

Bieeeeeeeeezoeeeeeeeeeeeeeeee,

Ilse en Jo

Shoppen...

Het stond al een tijdje op het programma en dit weekend was het eindelijk zo ver: we zijn ons geld gaan verkwasten in het mondaine Aix En Provence. Nu ja verkwasten is een groot woord, we zagen het groots bij ons vertrek maar meer dan 50% van ons koopbudget is braaf in "den portemonnee" blijven zitten. Aangekomen in Aix hingen we de echte Fransman uit en gingen uitgebreid lunchen... ja ja op een terras...

Daarna stoof Jonathan richting de winkel van L'Occitane om nieuwe scheerzeep te kopen. Als straf werd hij nadien verplicht om zichzelf ook op nieuwe stijlvolle truitjes te trakteren. Ik schoot zoals gewoonlijk sneller dan het licht door alle winkels en vond uiteindelijk mijn goesting. Maar oh jee ik vond die jurkjes alletwee zo mooi... en op zo'n momenten dames moet je gewoon een man hebben: Wat kosten ze... zo weinig... neem ze dan gewoon alletwee. Mannen zijn zeer eerlijk als het op winkelen aankomt, dus 2 seconden later stond ik aan de kassa met twee jurkjes :)

's Avonds hebben we dan genoten van een Frans filmpje: 'Bienvennue chez les Chti's'... Een prachtige film die onze denkwijze over het Zuiden en het Noorden helemaal beaamd. Overigens werden fragmenten gefilmd in Salon de Provence, een stad net ten Noorden van Marseille waar we vorig weekend het huis van Michel de Nostradame (of Nostradamus) bezochten.

Met enige heimwee naar een Belgisch frietkot gingen we moe maar tevree slapen...

Het kleinste kamertje...

Iedereen kent ze wel, de Franse toiletten: een gebouw aan een 'aire' langs de autosnelweg. Je stopt er maar zodra je de motor afzet heb je al spijt van je gekozen picknick-plaats. Want naast picknicken is het ook het moment voor de sanitaire pauze. En daar wringt het nu... je volgt je neus en opent de deur van zo'n befaamd "Frans toilet" en de tijd staat letterlijk stil. Voor je zie je niks, ah nee het situeert zich op de begane grond. Je ziet een gat en daarnaast twee aangepaste tegels waar je eigenlijk je voeten op moet plaatsen maar zelfs je schoenen om 'den hof ' mee te doen wil je dat niet aandoen. Dus voor alle veiligheid begin je je broek tot aan je neus op te rollen en dan ineens zie je die twee reusachtige handvaten (ik verzeker je, labo handschoenen zijn een must in je wagen). De beweging of turnoefening die dan volgt laat ik aan jullie verbeelding over... ik heb in ieder geval bedankt en verkoos 2 uur later een toilet van de beschaafde wereld in Toulouse city. De shock kwam echter 2 minuten na het verlaten van dit lokaal etablissement. Mijn bazin en chauffeur van dienst vroeg wat ik vond van "les toilettes Turques". Verbaasd, maar eerlijk als ik ben heb ik haar uitgelegd dat wij Belgen dit soort kamertjes "Franse toiletten" noemen en om de eenvoudige reden dat Frankrijk er in overvloed heeft. Ik heb er dan nog aan toegevoegd dat mijn uitgebreide excursies in en rond Europa mij tot op heden altijd naar gestandardiseerde toiletten gevoerd hebben. Haar antwoord was echter dat er zo nog vele toiletten zijn in Marokko??? De logica ontging mij volledig, maar ik werd hoe dan ook voor mijn eerlijkheid gestraft: 2u auto, 2u lunch en 2u meeting later vertrokken we terug naar Marseille. Weer die 4 uur durende autorit en ja hoor weer had ik het voorrecht om zo'n pre-historisch kunstwerk van naderbij de bezoeken...

Vanoudenhoven en Kim.

Je m’appelle Ilse, je suis flamande
Écoutez bien, c’est important
J’ai 28 ans et je te dis :
Woo woo j’aime Cassis
J’aime Cassis, et N. Sarkozy

De Dinar à Annecy
Mailhac, Gordes et Nîmes aussi
Mais au total, c’est sure et vrai
J’aime les Français !

J’aime, j’aime Cassis !
et Nicolas Sarkozy !
J’aime, j’aime Cassis !
Vous êtes tous mes amis !
J’aime, j’aime Cassis
Ne m’en veuillez pas
Je suis né comme ça !
J’aime, j’aime Cassis

Saucissons, jambons, pâtés
Beaucoup, il y en a
Je mange PAS !
Les Marsaillais sont pas faciles
ils sont surtout un peu fragiles
Les meilleures frites
Je vous jure : Baraque frigale !
à La Fac, Baraque Frigale !

Les vins sont pas du tout très chèrs
ça lui plait mon p’tit Cremer
Soit rouge, blanc ou rosé
regarde son nez !

J’aime, j’aime Cassis !
et biensure mes amis !
J’aime,j’aime Cassis !
parmis monsieur Sarkozy !
J’aime,j’aime Cassis
Ne regardez pas,
Je suis nu comme ça
J’aime,j’aime Cassis

De la mer, Meuse et Rhône
Je ne bois pas
Je bois…du coca !

Je vais te dire quelque chose
Il y a une fille grandiose
Je reste presque « woordeloos »
C’est notre première amie
Carla Bruni

Les français sont nos héros
Il y a Monet, Manet et Cau
Mais je vois que du jalouzie
pour MC Alessi !

J’aime,j’aime Cassis
et Nicolas Sakozy
J’aime,j’aime Cassis
Une épreuve de nos Guy
J’aime,j’aime Cassis
Je suis pas C. Bruni !
J’aime,j’aime Cassis
Je suis « ribbedebie »
J’aime,j’aime Cassis
Pour finir encore une fois
Et au ralenti
J’aime Cassis !

Op de tonen van

M&Ms

Dag lieve lezers,

De voorbije week heeft Jonathan eindelijk zijn Muffin kunnen eten... patiënt n° 100 werd geprikt en zijn staal werd nauwkeurig geanalyseerd. Omdat ik mijn muffin-saboteer campagne (wilde iedereen oproepen om muffins te gaan kopen, zodat de kans bestond dat Jonathan er geen meer had) niet doorgevoerd heb, werd ik zelfs beloond met zo'n chocolade caloriebom.

We hebben eens een super rustig weekend achter de rug... We zijn amper onze zetel uit geweest en toch heeft de stress Jonathan bijna een hartaanval bezorgd. Om mij te plezieren voerde hij mij naar Plan de Campagne, het grootste openlucht shoppingcentrum in Europa... en ja daar was het druk, zo druk dat Jonathan na de afrit van de autosnelweg gewoon rond het rondpunt draaide en terug wegreed. Dan maar even naar de decathlon en c(s)haussland, die laatste was een tegenvaller van formaat.

Vandaag niet veel meer uitgestoken: we hebben gepoetst, gesport, het mafia war imago wat opgeblonken (Jonathan zijn nieuwe bezigheid op facebook...) en getekend. Ja ik moet wat bekennen: ik heb kabouters gekleurd op de website van studio 100... leuk!!!

Om jullie te plezieren deel ik nog eens een superleuke commercial van op TV mee: De nieuwe reclame van M&Ms... zalig! Beeld je in een rode M&M zit aan tafel en hij maakt nauwkeurig hoopjes met een gelijk aantal M&Ms (de winst van de pokeravond)... komt daar ineens een tweede M&M aanlopen en poef, hij grabbelt met zijn hand door de hoopjes en alle M&Ms liggen weer door elkaar. Weg mooie hoopjes. Ik krijg elke keer tranen in mijn ogen van het lachen en denk dan aan die keren dat ik een lego-toren van broer lief deed instorten. Er zit dus toch iets duivels in mij. :)

Tot slot wil ik iedereen even op de hoogte houden van de huidige weersomstandigheden. Ik krijg nl via mail vaak de vraag hoe warm het nog is. Wel, voorlopig is het hier overdag nog steeds 25 à 30°C, 's morgens om 8u is het meestal 20°C. We hebben wel al enkele onweders moeten dulden. Meteo France verwacht wel een daling van de temperatuur (maxima rond 23°C), maar ik heb daar nog niet veel van gemerkt, deze middag was het volgens mijn thermometer 45° in volle zon... maar ik denk dat hij koorts heeft... mexicaanse griep waarschijnlijk.

Zonnige groeten... :)

Inimini

Een nieuw weekend en een nieuwe bezoeker meldden zich aan. Het was bij deze de jongste en de eerste met TGV-komende meid die we konden verwelkomen in ons Chateau.

Na een rit van 5u en 30 min werd Ine (het pedagogisch verantwoord drankorgeltje uit West-Vlaanderen, al heeft ze die Zuid-Afrikaanse gewoonten blijkbaar afgezworen) meteen met de realiteit geconfronteerd: de wet van de sterkste geldt ook bij de ingang van metro. Het draaipoortje aan de ingang was er niet van overtuigd of ze wel een citytrip verdiend had na 30 min brossen, na twee pogingen werd ze toch nog toegelaten in de duistere kanalen van de metro. De kok had voor die eerste avond een uitgebreid menu voorzien. Er werd gegeten, gedronken, gelachen en nogal diep in de klok gekeken...

Zaterdagochtend bezochten we naar aloude traditie de markt en daarna trokken we met picknick en al de Calanques in voor een stevige wandeling en een frisse duik in het nog steeds zeer aangename water. 's Avonds was het thema nogal Grieks getint en nadien werden de alcohol levels op peil gebracht met een verfrissende cocktail.

Deze ochtend deden we nog een speed-sessie 'klassiek toerisme'. En om 13u30 gingen we naar Saint Charles en konden we Ine op de TGV zetten nadat we met eigen ogen gezien hadden dat de bar van de trein bijgevuld was.

We hebben weer een superleuk, veel te kort, lekker warm en bij-gebruind weekend achter de rug EN een frigo vol met Belgische pralines.

(Er is mogelijk een loopje genomen met de realiteit, nvdr)

... geeft je vleugels.

Hallooooooo weer blogtijd en eigenlijk hebben we niet zo heel veel te vertellen. De week was veel te snel om, maar het was een week met wetenschappelijke resultaten EN ik heb minstens 2,5 km gezwommen in het zwembad om de hoek... (toch belangrijk om te vertellen dat de kleedkamers geheel vernieuwd werden). Om Jonathan te plezieren bezochten we voor de maandelijkse carrefour-roof, de ikea. Je komt daar nooit buiten zonder iets te kopen, zei Raf ons vorige week nog. Vrekken als we zijn, lukte het ons aardig om aan de vele snuisterijen te weerstaan, tot we aan de uitgang kwamen... Torenhoog stonden ze gestapeld, die groene stekelige plantjes, en Jonathan wil al zo lang groen in huis, dus hebben we twee prachtexemplaren van de cactuseae geadopteerd, de koop van de eeuw! In de carrefour was het hetzelfde liedje als anders. Thuisgekomen, begonnen we ijverig al de aankopen weg te steken, onze cactussen een eervolle plaats te geven en het afval weg te ruimen. Enkele uren later kwamen we tot de vaststelling dat we de naam van onze kinderen niet kenden en de dozen, ja die lagen al in een container op straat. Zoals menig Marseillaisen, zonder enige vorm van scrupules, trokken we naar buiten en ... nee... we hebben gekeken maar wij Belgen grabbelen niet in een vuilniscontainer.

Ha vandaag was het hoogdag in Marseille, de allereerste Red Bull Flugtag vond plaats hier op het strand van Marseille... dus wij gingen een kijkje nemen samen met 10000den anderen. Jammer dat de deelnemers niet doorhadden dat je dat drankje moet drinken om vleugels te krijgen... want zowat elke team verzoop met vliegtuig en al snel in de Middellandse Zee. Aangezien de organisatie mij niet op de VIP lijst had gezet, vloog ik na enige tijd terug naar huis...

Volgend weekend wordt weer spectaculairder, een nieuwe maand begint en dus hebben we ook een oktober-logee(ke).

xxx

Chambre d'hôte:' les petits Belges'

De voorbije week was vooral nat naar Zuiderse normen. En de voorspellingen voor het weekend waren in hun eerste versie niet minder droog. Vrijdagavond 22u, we zitten vol spanning de vluchtgegevens van FR6506 (met een lading chocolade) te volgen en ineens boem-patat onweer nummer (ik ben de tel kwijt) van de dag. Een trein ontspoort en ze sluiten de luchthaven van Marseille. Oh nee het zal toch niet waar zijn zeker. De woorden arrivée en cours waren dan ook zeer verlossend en stipt om 22u42 stond Raf in Franrkijk aan de grond... de natte grond.

Zijn eerste ochtend zal er een zijn om niet snel te vergeten, met de natuurlijke wekker van de weergoden. We zagen ons dagje Avignon al verdrinken. Na een bezoek aan de markt van Marseille trokken we uitgerust met regenjassen, paraplu's, picknick en onze GPS naar stad van de Pausen. Eens aangekomen klaarde het op en konden we genieten van een mooie namiddag in deze bijzonder charmante stad. Het paleis van de Pausen was de moeite, de Nederlandse speaker in onze audioguide, daarentegen, werd vaak doorgespoeld. Een geslaagde dag dat moet gevierd worden en we haalden maar al te graag nog eens een fles cava boven.

De parel van Marseille zijn 'les Callanques' en de weergoden waren zondag in feeststemming. Callanque de Sugiton was ons picknick-, klim, zwem en rustdoel. Hier is het wel opletten voor vallende rotsblokken, bewegende zeeëgels en agressieve vissen.

Na een sportieve namiddag hebben we de energiereserves moeten aanvullen in een van de vele restaurantjes aan de vieux port.

Je hebt Marseille niet gezien als je 'La bonne mère' niet gaat begroeten, dus trok Raf er maandag alleen op uit terwijl wij voor het brood op de plank gingen zorgen.

Deze ochtend heeft kabouter Raf de afwas gedaan en daarna vertrok hij moe maar voldaan terug naar Eindhoven.

Wij kunnen terugkijken op een zeer leuk en vooral relax weekend.

faire avec...

Een eerste werkweek zit er weer op en die was zwaar vooral op emotioneel vlak. 4 weken vakantie vol van warmte en liefde deden volledig vergeten dat er in het zonnige Zuiden andere regels gelden. 'Survival of the fittest' Want hoe breder de rug hoe beter, gelukkig heeft het zwemmen of het muurklimmen de nodige fundamenten gelegd voor een olifantenhuid, want de roddeltantes waren ook uit vakantie en hebben het deze week goed laten merken. Ik houd me sterk dat er hier een aantal rondlopen die groen zijn tot aan hun tenen, groen van jalouzie... Nu gelukkig heeft elke afdeling hier slechts 10% marsmannetjes en weegt dat niet op tegen het plezier dat je beleeft met de aardse collega's. En fit kan je inderdaad beter zijn, want De griep A teistert La France en dat wil zeggen dat rampenplan fase 3 klaar ligt. Alles wordt in gereedheid gebracht voor een mogelijke sluiting van 6 tot 8 weken van scholen, universiteiten en noem maar op... ah ja zelfs na 6 weken vakantie of meer wil menig Fransman alles uit de kast halen om toch maar niet te moeten werken. :)

Verder bleef alles bij het oude: Jonathan analyseerde er op los met de bloedstalen van zijn cohort en Ilse bracht haar eerste muizenoffers. Ook in buurt van Blancarde lijkt niets veranderd: de bakkerin schudt nog altijd het brood door elkaar, de honden zijn ook van de partij en onze krijsende buurjongen heeft jammergenoeg ook zijn stembanden nog. MAAR die andere bakker heeft een snijmachine gekocht en de bakkerin daar heeft een opleiding genoten in België denk ik want zoals het hoort steekt ze zachtjes de sneetjes brood in een zakje en overhandigt dat met een reuze glimlach... Een grote teleurstelling was gisteren de confrontatie met de redster van la piscine... het zwembad in onze hof, zeg maar, zal nooit meer open zijn op zaterdag, al het water is verhuurd aan de zwemclub... een dag van lokale rouw werd dan ook afgekondigd en Ilse stond al snel terug voor de deur met een droog badpak... Stilletjes groeit de wens naar het aanleggen van een eigen zwembad... een long pool, 1 baan, 25 m lang... Maar dat zal bij een wens blijven tenzij de research enkele verrassingen in petto heeft.

Volgende week wordt een spannende week, Jonathan tracht het record te breken van 11 patiëntenstalen, Ilse laat voor zich werken terwijl ze op congres belangrijke personen ontmoet en last but not least vrijdag krijgen we bezoek van straf Rafke... Voorlopig zijn de weergoden nog wat in de war want ze willen volgende week een waterparty organiseren, maar ik hoop dat ze tegen vrijdag toch hun beste beentje voorzetten.

Vele groeten vanop ons terras (met een fruitige Riesling in hand),

Ilse en Jo

Congé payé

We hadden een drukke vakantie voor de boeg met veel bezoekjes her en der, enkele administratieve verplichtingen en niet te vergeten de grote festiviteiten.
Zo bezochten we eerst Nîmes, Carcassonne, Arles en Mailhac in het zonnige zuiden van Frankrijk en fietsten we tussen de wijngaarden.

Daarna sjeesden we naar België, home sweet home... Frieten, BBQ, Nasi-goreng, zeevruchten, ijscoupes,... het werd ons allemaal onder de neus geschoven... En wij maar smullen. Nog snel een avondje naar Leuven, een zumba-les meepikken, een vrijgzellen avond, niets leek ons te veel. Om niet helemaal te aclimatiseren ontglipten we even de Belgische drukte naar het zwoele Barcelona, een andere havenstad aan de Middellandse Zee, maar niet te vergelijken met onze thuishaven. Terug in Belgen-land, geen tijd voor rust, we vierden de verjaardag van Ina, genoten van het trouwfeest van de eeuw en ontsnapten net aan onze 'tweede draai' huwelijksinzegening op het doopfeest van Lente. Om niet in de zagerijstraat te eindigen laten we jullie gewoon genieten van enkele fotootjes.

Get well soon!

Na 10 dagen gelogeerd te hebben in een matig twee sterren verblijf mag papa terug naar huis... WELKOM THUIS PAPA!!!

Na 7 maanden gelogeerd te hebben in een matige twee sterren camping (zijnde de Franse havenstad) mogen ook wij naar 'huis'... Huis zoet Huis...

Tijd voor een tussendoortje 'Marseille in Cijfers':

100 en meer: het aantal in en uitkomende skype gesprekken (let wel meermaals moet er verschillende keren ingebeld worden), en zo ongeveer het aantal muizen die Ilse naar de hemel begeleid heeft, het aantal bagetten, boules en paprika's die verslonden werden

76: ons huisnummer

68: het aantal patiënten die hun bloedstaal in Jonathan's handen gedropt hebben

60: euro, de prijs voor twee maanden internet, TV en telefoon

40: minuten die we spenderen aan wandelen van en naar de faculteit

35: het aantal dagen de lift in reparatie was

30: gemiddelde schaduwtemperatuur overdag

22: temperatuur van het zeewater begin juli

12: het aantal Belgen die ons bezocht hebben

11: het magere aantal uren die Ilse in een zwembad heeft doorgebracht

10: minuten heeft Jonathan op zijn klarinet gespeeld, aantal potten choco die we schoongemaakt hebben

9: de kans op 10 dat ze hier met je voeten rammelen, je laten wachten, of dat ze klagen dat het een vuile stad is terwijl dat ze zelf alles naast de container gooien, dat je hondenpoep ziet of riekt , dat er bedelaars ladderzat over straat lopen, dat ze zeggen dat we gaan afzien in de zomer, dat ze niet werken in augustus en dat we door het rood oversteken

8: keer slapen en we vertrekken naar huis :) en :(

7: het aantal restaurantbezoeken

6: maximaal aantal blusvliegtuigen gespot op 1 avond

5: aantal dagen dat we het zagen regenen sinds ??? maart, april, aantal dagen dat de temperatuur onder 0 was, aantal glazen uit een fles wijn

4: stoelen rond onze tafel, sloten op onze deur en het totaal aantal kappersbeurten, vluchten van of naar België, bezoekjes aan La bonne mère, aantal gsm's permanent in gebruik

3: het aantal maanden Jonathan heeft moeten wachten op werk, op zijn nummer van de mutualiteit, op zijn gratis tefal bakvorm; het aantal keren we in de zee zwommen en tankbeurten met onze vroemvroem

2: het aantal geboortekaartjes die in onze bus vielen, het aantal kussen ze geven bij een begroeting (beginnende langs links) en ijssalonbezoekjes

1: nieuw paar schoenen, boottocht in de Calanques, bezoek aan aqualand, dag met sneeuwval

0: frituur- cinema- en klimmuurbezoeken, cocktailshakers, aantal dagen dat het te heet was, en aantal keren MC op tijd is of niet telefoneert tijdens een meeting

Tot gauw,

Ilse en Jo

Brand in Mokum

Incendie à Paca, incendie à Paca
regarde ici, regarde là-bas
Feu, feu, feu, feu
Là Il n'y plus d' eauE, là il n'y a plus d' eauE

Ter verduidelijking Paca = Provence Alpes Côte d'Azur...

Het begon allemaal heel onschuldig, je weet hoe dat gaat, ze zijn jong en dromen van die gevlekte kakki broeken en vooral van een geweer. Enkele jaren later gaan ze dan opleiding volgen bij het leger... ze worden beroeps en wat doen ze dan zo al in tijden van laag conjunctuur? Schietoefeningen hoor ik jullie al zeggen, uiteraard, ze moeten scherp blijven. Maar moet dat dan op een kurkdroog terrein, in een regio waar ze al meer dan 4 weken de aandacht trekken met panelen :'jettez pas des cigarettes, risque d'incendie'.... Of zou het dan toch geweest zijn om les Marins-pompiers die weer aan het kaarten waren in de kazerne, een beetje werk te bezorgen? Enfin hoe of wat zal de gewone burger nooit te weten komen, maar het resultaat mag er zijn: 1200 hectaren berg-vegetatie zijn in vlammen opgegaan. Erger nog een regio werd geëvacueerd en enkelen verloren hun woonst. De uitnodiging voor deze grootse barbeque kwam per luchtpost... in de vroege avond roken we het al, nog voor we deftig terug waren van het werk stonken we al van kop tot teen naar de roet. Eens de zesde verdieping van ons appartement bereikt, konden we bijbehorende taferelen live volgen. Maar liefst 6 blusvliegtuigen (canadaires) en 2 heli's werden ingezet om de bevolking van longkwalen te behouden... aan zee wonen is gezond zegt men dan, frisse lucht ... Ramen en deuren dan maar dichthouden, geen verluchting van het appartement, ja het werd een luxe BBQ met sauna en dit alles met een geluid dat de situatie van wereld oorlog II evenaart. Hoezo hoor ik jullie al denken, al eens een hele avond lang 6 laagvliegende vliegtuigjes over je terras gekregen, zeer akelig ik kan het beamen.
Het hele avontuur heeft wel haar doel niet gemist, Marseille culturele hoofdstad van Europa in 2013, kwam uitvoerig in het nieuws en haalde gemakkelijk de internationale pers.

Dit weekend ook een genereuze gift gekregen op de markt, we gaan nl altijd naar dezelfde groenten- en fruitkraam. Mr. Pastèque ziet ons al van ver afkomen en snijdt dan zijn watermeloen open om ons een stukje te presenteren als we aankomen, vriendelijke man. Enige nadeel mijn handen plakken dan altijd zo nadien, maar we doen niet moeilijk, een gegeven paard kijkt men niet in de bek en dat gekregen stuk meloen verdwijnt dus in de bek. Mme Pastèque wilde deze week haar man overtroeven. Toen we een cavaillon bestelden gaf ze er een tweede gratis bij.. 'je vous offre'... wij blij als zot, een cavaillon winst dachten we. Ze zei wel dat hij direct opgegeten moest worden omdat hij rijp was en dus wilde ze hem niet meer verkopen. Thuisgekomen bleek de meloen inderdaad heeeeeeeel rijp, zo rijp dat hij bijna in stukken uiteen viel. Het was goed bedoeld maar het heeft niet mogen zijn, onze favoriet blijft Mr. Pasteque :).

Verder niet bijster veel nieuws, we hebben een rustig weekendje achter de rug en zijn onszelf wat gaan blussen in de zee.

xxx,
Ilse en Jo

L'étang de Berre.

Ze voorspelden lagere temperaturen, het moet gezegd, want we hebben het donsdeken terug uit de kast gehaald, want het is 's avonds slechts een kille 22°... ja je went snel aan de zuiderse temperaturen. Nu klagen doen we niet, maar meteo France sprak toch van een frissere periode, dus geen bikini weer dachten we, laten we lekker de toerist uithangen in een dorpje, je weet wel: kerkje terrasje... noem het een klassieke kapellekes-tocht. Nu frisser, dat had ik dan toch verkeerd begrepen want de airco in de auto was welkom en dat terrasje nog meer. Het eerste kapelleke bezochten we in Istres, de steegjes liepen nogal kriskras, geen kat op straat, dus kuierden we er op los. Het Grieks oppidum op de uitstekende rots werd ons aangeraden door het groene boekje voor toeristen, maar eens boven hebben we het oppidum niet gevonden, het zal een fatamorgana geweest zijn. Onze auto hadden we achter gelaten onder een kerk, zo modern dat ik me afvraag hoe ze betaald is geweest (nu ja een dorp dat meer rotondes en vluchtheuvels kent dan België en waar je bovendien slecht 45 km/uur mag rijden, dat haalt volgens mij zijn inkomsten bij de toeristen zelf).

Het tweede kapelleke werd Miramas Le vieux, volgens onze gids het dorp bij uitstek waar menig Fransoos zijn zondagse borrel gaat drinken... Ook hier gaven enkel de spoken partij, maar de Brasserie-Glacier mislopen dat kan onmogelijk met twee mensen die ijs-verslaafd zijn. En deze keer was het bingo, eindelijk een heerlijke coupe, mooi gepresenteerd op een rustig terras, en vooral er was keuze te over... zoooooooo hoort het... (zou het uitgebaat worden door een Belg?). Op de terugweg stopten we nog even in Martigues, het Venetië van het Zuiden... och ja ze moeten per se een Venetië hebben in Frankrijk, maar de pastelkleurige huisjes hebben zeker enige charme.

Toen we onze auto in zijn privé-garage met parkeerwachter wilden plaatsen, stond de Franse pers ons op te wachten... Donna Ilse legde even haar haartjes goed, maar helaas ze stonden er voor Donna-Ma die haar podiumbouwers veel beterschap kwam wensen.

Le katorze jwiejet.

De collega's deden deze dag een beetje af als zijnde 'gewoon een extra vrije dag', 'we zijn niet zo nationalistisch' uhum... Zelfs de tramway werd van gepaste wimpels voorzien in de lokale driekleur.

Wij trokken ons niet veel aan van de défilé hier in Marseille, Jonathan wilde het nog grotere spectakel volgen op TF1, de parade live vanuit Parijs, de grote kuis ging niet lopen.

's Avonds wilden we koste wat koste naar het vuurwerk gaan kijken. Het zou een waar hindernisparcours worden, want de lokale Fransman vindt het nl plezierig om te pas en te onpas een bommetje af te steken... Over het vuurwerk zelf niets dan lovende woorden: 25 min lang werden telkens meerdere pijlen tegelijk afgestoken, dit alles in het teken van duizend en één nacht met de nodige aandacht voor 2013 (Marseille mag zich dan Culturele hoofdstad van Europe noemen). Om jullie een juist beeld te geven van het evenement:

''Commandé par la mairie à l'artificier italien Panzera, le spectacle pyrotechnique qui sera présenté demain à 22 heures pour le 14-Juillet coûtera 120 000 euros.

Au menu, pas moins de 9 000 artifices, ainsi que 900 bengales, afin de marquer la désignation de Marseille comme Capitale européenne de la culture. A titre de comparaison, à Paris, le feu d'artifice qui a été confié aux Arlésiens du Groupe F pour les 120 ans de la Tour Eiffel coûtera 500 000 euros.''

En ja hoor, de Italiaan kan er wat van, hij mocht destijds de slotceremonie van de olympishce winterspelen in Turijn verzorgen.

Het was dan ook waar ooooooooh, aaaaaaaaaaaaaaaaah en oeeeeeeeeeeeeee-gebeuren. De terugtocht was minstens even spectaculair, toen de lokale anarchisten de rookbommen hadden bovengehaald, maar gelukkig zien we er niet meer uit als toeristen en de geïntegreerde burger wordt met rust gelaten.

De papiermolen.

Jonathan is nog altijd geen grensarbeider en dat zint hem niet. Dus ging hij eens horen bij de plaatselijke CM waarom hij na 2 maanden nog altijd geen nummer heeft. Simpel, hij had zijn dossier binnengedaan in het 4de arrondissement (waar wij wonen) en daar hebben ze zijn dossier moeten doorsturen naar het 5de (waarom is niet echt duidelijk). Nu, aangezien de bazen een papier niet ondertekend hadden, heeft hij een laatste papier later binnengebracht en dat hebben ze 'vergeten' (lees dat was veel te zwaar werk voor een Fransman) door te sturen. Enfin, resultaat: morgen we weer vroeg op, om aan de poorten van het kantoor om 7u30 klaar te staan om (als het nodig is) een paar Fransmannen af te snauwen.

Gelukkig brengt weekend ook altijd wat onstpanning met zich mee. We trokken vandaag naar 'Plage Du Verdon', een mooi toeristisch zandstrand (met een heldere ijskoude zee ter afkoeling) in de buurt van Carro, de Côte Bleu dus. Jonathan heeft nu een neus alsof hij de ganse fles Ricard in een ruk heeft leeg'gezopen' en ik heb vooral rode ???... (vandaag is rood... de kleur van mijn billen, vandaag is rood, wat rood hoort te zijn rood van rood geel zwart..., nvr Marco Borsato). Op de terugweg waren het menig Fransoozen die Jonathan de stuipen op het lijf joegen..., maar we zijn heelhuids, zonder kleer- en auto scheuren terug in Marseille geraakt.

Een dagje werken en dan mini-weekend, Le 14 juillet wordt hier gevierd met een waar Feu d'Artifice... ik ben benieuwd. Hopelijk gaat de wind liggen of het vuur-werk zou wel eens heel groot kunnen worden.

Grosse Bizou,
les petits Belges

Blub blub!

Overdag 37° of meer en 's nachts nog zo'n gezellige 27° graden, het is hier warm ja, maar we kunnen voorlopig nog voldoende slapen. (Een klein geheimpje prijsgeven kan geen kwaad, Jonathan heeft airco-benen in de zomer 'zalig' en is even efficient als een electrisch deken in de winter).

Wat doen wij koudbloedige Belgen met die temperaturen? Verfrissing zoeken in de Decathlon en de Carrefour... Ondertussen staan er evenveel potten choco in onze placard als in de carrefour zelf (dan komen we zeker toe zei Jonathan) en hebben we een voorraad van 90 liter water. Water en de rest komt later... was de leuze om onze lieve auto te ontstoffen. Vanaf nu glinstert onze bolide weer over de Franse snelwegen.

Vandaag wilden wij zelf wat meer spetteren in het water en trokken naar Saint-Cyr-Sur-Mer met zijn aqualand. Alsof we op survival gingen waren we voorbereid. Slechte kledij aan, reserve kledij in de auto voor als de kledij in het park gestolen werd en last but not least, we waren uitgerust met de DBT trainers-shorten... een beetje reclame in een aquapark kan geen kwaad dachten we zo. De crazy race, anaconda, Niagara, rapid rafting, total zebra, surf beach en bubble beach we hebben ze allemaal uitgeprobeerd... De dag en het weekend waren weer veel te kort.

Een nieuwe werkweek begint en er zijn hopen werk, maar the countdown naar de vakantie is begonnen.

Tot de volgende,

Ilse en Jo (aka the chocoman, aka cocktailman, aka waarom-brandt-het-lichtje-in-de-auto man)

I'm leeeaaaving

Not on a jetplane, maar hopelijk wel al vliegend. Onze beide meeuwkuikens zijn afgelopen week uitgevlogen - of we hopen in ieder geval dat de arme dutskes niet gewoon als bakstenen uit het nest gestuikt zijn...

Het ene was plotseling verdwenen, het andere is nog enkele dagen blijven zitten en zelfs eerst vanop een dichterbij gelegen dak vaarwel komen zeggen vooraleer ook te verdwijnen.

May the fliiiiiiii be with them.

Dit weekend zijn we de stad maar eens ontvlucht, voor de vakantiedrukte hier helemaal losbarst. Eerst naar Gordes, een typisch Frans-tegen-de-rotswand-geplakt-dorpje met huizen van veel te rijke mensen en huizen waar niet veel meer van overschiet. Warmwarmwarm, vrij druk. Lekker ijs.

Vervolgens de abdij van Sénanque. Wel, kijk maar naar de foto.

Het werd zomer...

nee nee, het was Lente. 49 cm en 3.1 kg. Maandag 15 juni (in de namiddag) was het eindelijk zo ver. Vanaf nu is het TantIls en TontonJon... We zijn daarom trots jullie de geboorte te melden van Lente Cremer, dochtertje van Els en Frederic. Nu Lente er is kan de zomer dus eindelijk beginnen... en de zon heeft dat hier heel goed begrepen, de voorbije week was het bakken en braden.

Dit weekend wilden we eindelijk de shaker (van Le Creuset) gaan ruilen, want Jonathan zijn verjaardagscadeau lekte nogal erg. De pechvogel vertrok met een klein hartje naar La Centre Bourse.... uiteindelijk zonder reden, want hij kreeg gewoon een splinternieuw exemplaar. Joepie eindelijk zou ik mijn home made coktail krijgen... Om 18u thuisgekomen wilde Jonathan snel zijn cadeau-bis uit de verpakking halen. Tot ergernis, bleek dit geen cocktail shaker te zijn maar een vergiet. De pechvogel vertrok voor de tweede maal naar de winkel... De nogal kordate dame van de huishoudafdeling maakte snel komaf met die ambetante Belgen. We betalen je gewoon terug zei ze, anders staan we hier volgend jaar nog. Daar stonden we, weg shaker, weg verjaardagscadeau en weg cocktail... :( We lieten het niet aan ons hartje komen en dronken 's avonds een dubbele mojito. Ons muntplantje vond het minder leuk.

Vandaag weer tijd voor strand, althans zo hadden we het gepland, maar gezien de mistral tot 6 beaufort blies hebben we maar snel de plannen gewijzigd en verkenden we het binnenland. L'aqueduc de Roquefavour en Ventebren.







Wij wensen jullie alvast een warme zomer,

à+

Ilse en Jo

Marseille vanbinnen en -buiten!

Vorig weekend zijn er weer Belgen in Marseille gestrand, omdat we Marseille ondertussen al kennen vonden we het voor ons zelf een beetje interessanter om met volk en al in onze auto te kruipen (daar hebben we tenminste airco) en richting Aix en Provence te rijden... Wat deed Jonathan dat weer schitterend, toen we op de ring rond Aix waren gierde hij enkele voituren voorbij om al zo de derde laatste plaats in de garage weg te kapen... Aix zelf is misschien wel een beetje bourgeoisie, maar dat deerde ons niet, we flaneerden alzo langs de vele boetiekjes met alom bekende namen (van Versace tot Polo). Nog even een terrasje meepikken en we kunnen weer een extra stad aanvinken op de wereldkaart.

Zondag, Josdag, rustdag whatever, te heet in de stad, dus vluchten naar een strand... Net buiten Marseille onze tuftuf kunnen parkeren, met 'bagetten' en petanqueballen in de rugzak wandelden we verder tot aan het water... De picknick was heerlijk, de zon deed flauw en verstopte zich iets te vaak achter de wolken, de petanquebaan was stoffig, maar de zee zorgde voor verkoeling nadien.

Na onze gasten nog prettige vakantie gewenst te hebben, was ons weekend alvast geslaagd.

Voor Katrin en Sophie bleek hun verblijf tot dan toe iets te gewoontjes te verlopen... Zoals gewoonlijk geven we voldoende voorlichting aan bezoekers... bezoek La belle mère, kijk naar de grond, neem geen metro 's avonds... De meisjes braaf als ze zijn volgden al onze regels strikt. Toch wilden ze Marseille wel eens van de andere kant zien... Voor hun diner op zondag (zo werd ons later meegedeeld) vetrokken ze in stijl naar de Vieux Port... De buikjes rond gegeten liepen ze terug naar het hotel... komt daar ineens een mobilette. Niemand kon vermoeden dat dit een ticket was voor 'Marseille exclusief'. De 'mec' op de scooter greep Sofie haar handtas (die ze braafjes om vasthad, had ze onze blog maar gelezen dan wist ze al langer dan vandaag dat une marseillaise haar handtas totaal anders vasthoudt) sleepte haar over de hete Franse trotoir en weg was hij met alles (behalve met haar bruin kleurtje, dat hangt nu aan de stoep). Enfin, zo hebben ze een Franse ambulance aan de binnenkant gezien, hôpital La Conception bezocht, kennis gemaakt met La police, de ambassade in Nice op zijn kop gezet en de Belgische consul in Marseille aan de lijn gekregen... waaaaaaaaaaaaaw. Sorry maar hier kunnen wij niet tegenop. Gelukkig is alles goed en wel afgelopen. Sofie en Katrin zijn zonder problemen in België geraakt...

Lieve bloglezers, zij die nog naar Marseille willen afzakken mogen ons altijd contacteren voor een VIP-arrangement, maar wees op uw hoede...

The zoo is open!

Weer een hectisch weekend achter de rug...

Vooral gisteren was het druk, naar de carrefour... we zijn weer bankroet voor de rest van maand, maar deze keer kregen we heel onze kar in een keer op de band aan de kassa... wat een meevaller. Ondertussen hebben we onze schat (de auto) van nieuwe wimpers voorzien... ja we moeten ons voorbereiden wanneer we in augustus terug naar Belgen-land keren. Daarna hebben we onze 'lave-linge' op volle toeren laten draaien en kreeg ons luxe appartement een opknapbeurt. Luxe appartement, hoor ik jullie al denken, ja hoor in vergelijking met wat we weer gezien hebben dit weekend is het hier best te pruimen. We waren op een BBQ bij Jonathan zijn collega's (lees harem, om de een of andere reden werkt Jonathan vooral met vrouwen samen), gezellige avond, lekker gegeten en gedronken, mooi appartement, MAAR de lift naar de 17de verdieping had meer weg van een openbaar toilet dan van een lift...

Terwijl de volmachthebbende personen voor ons het stemhokje in doken vandaag, stonden wij in de zon met zicht op zee een balletje te gooien. Het toeristisch treintje reed vooral langzamer als Jonathan zijn 'Tire'-kunsten naar boven haalde... maar de bordjes met 'do not feed the animals' hebben we gelukkig niet moeten boven halen.

Wij zijn klaar voor een nieuwe werkweek, de zonne-energie heeft zijn werk gedaan.

à+,
Ilse en Jo

De Vuilkaaaaaaaaaaaaaaaaaar

pentecôte 2009

Een verlengd weekend, voor de Cremers het ideale moment om eens af te zakken naar het Zuiden. Bezoek betekent voor ons, Catering, eens goed gaan eten (en drinken), maar bovenal ons Nederlands even bijschaven want het moet gezegd er sluipen af en toe zo van die Franse virussen in.

Het weekend werd dan vrijdagavond deftig ingezet met een diner sur la plage Pointe Rouge... jammiejammie. Buikjes rond gegeten en papa Bernard was zo vriendelijk ons terug naar de andere kant van de stad te brengen... ja echte waaghalzen zouden de metro nemen, maar zo echt zijn we nu ook weer niet. Wilhemina had het daar minder op begrepen en stuurde haar bolide richting Nice... Ze maken het hier ook zo moeilijk met al die bruggen en wegen.

Zaterdagochtend was het jagen... snel naar boven want La bonne mère is zeer geliefd bij de modale toerist, maar het uitzicht blijft even mooi, eens boven kan je onthaasten en de tijd nemen om elk gerenoveerd steentje te bezichtigen. Daarna even een abdij binnenwippen, de Four de Navette bekijken en de dagverse groenten gaan keuren op Jean jaures... een voormiddag was weer eens te kort. In de namiddag komen die andere klassiekers aan bod: Palais Longchamps, La cathédrale, la vieille charité, Le panier en... het vuilste steegje van de stad. We mogen onze gasten toch niet de indruk geven dat Marseille pracht en praal is... de realiteit mag gezien worden. 's Avonds dineren we aan de vieux port... voor een keer kleurde deze blauw wit... OM speelde zijn laatste match onder leiding van die andere Belg.

Zondag wilden we het nog eens proberen: Cassis en de route des Crètes... Les Calanques hebben we nu al zo vaak aan de binnenkant gezien, dus deze keer wilden we de buitenkant wel eens bewonderen, we scheepten in en beleefde mooie taferelen op zee... Van al dat kijken en knopjes duwen (de digitale camera's) krijgt een mens honger, dus gingen we maar eens schuin tafelen, voor de verandering, gevolgd door een slenterende stimulans voor de spijsvertering, door de gezeligge steegjes van Cassis. Daarna kronkelden we de Route des Crètes in... en toen gebeurde het... een hond viel ons aan en de wolken ook trouwens.

Tijd om naar huis te gaan, want we hadden nog iets te vieren. Het feestvarken had nog heel wat pakjes open te maken en dat moest gebeuren bij een hapje en een glaasje uiteraard, dit keer ten huize Cremer-Scroyen.

Oh wat is het toch leuk om bezoek te hebben... (de placard staat terug vol bier... zoals het hoort bij elke goede belg), maar aan alle mooie liedjes komt een einde. Oost West thuis Pest???

Pinkstermaandag hebben we dan gebruikt om... jullie raden het nooit... schoenen te kopen. Wat een uitstapje moest worden om Jonathan van nieuwe sloffen te voorzien werd een waar festijn voor Ilse... Ach wie het schoentje past, trekke het aan... en het schoentje paste!

Spiegeltje spiegeltje aan de wand... wie is de volgende bezoeker in dit zonnige land?

Joe Cocker wist het al.

Een vrije donderdag, tijd om nog eens snel de Calanques in te trekken vooraleer ze dicht gaan voor de gevaarlijke toeristen; Snel is relatief, de wandeling deze keer had beduidend een iets moeilijkere graad... geen wonder dat we niet veel wandelaars tegenkwamen. Het doel... een coupe ijs op het terras in Les Baumettes... nu dat was dan ook de eerste en laatste keer... Als zeer kritische ijskenners mogen er geen stukjes ijs in ijs zitten... en de serviette waren ze ook vergeten... en wat doe jij bij gebrek aan chocolade saus... juist ja een fles cecemel erover gieten... (al denk ik dat het de bedoeling was, van de chcolat Liégois). Nogmaals... ze moeten nog veel leren...!

Geniet gewoon mee van kiekjes...











De rest van het weekend:

Komkommer-

-tijd... Dus niet veel te vertellen, toch wel we leven in een metropool.

We stonden gisteren gezellig af te wassen, ineens een politiewagen in het straatje aan de overkant. Twee agenten kijken verdacht, een staat te praten met een madam op haar sloffen...

Een tweede wagen horen we al van ver loeien. Hup de vier agenten doen zwarte handschoenen aan, de madam op haar sloffen stapt in een wagen aan de overkant en... blijft daar zitten. De agenten bellen aan (het gebouw aan de overkant)...
spannend...
Onze afwas duurt uren!
De nieuwsgierigheid neemt toe.
Ineens komt er een agent buiten, gevolgd door een meisje op sloffen, ze weent... daarop komt de madam op sloffen uit de auto, ze omarmt het meisje... Een minuutje laten begeleiden de andere 3 agenten een man (nee deze had schoenen aan) in hun wagen en weg zijn ze... de familie op sloffen gaat met 2 agenten mee naar binnen... Er wordt een PV opgemaakt...
wij zijn nu wel zeer nieuwsgierig, net zoals Maria die aan de overkant op 4 hoog haar was aan het ophangen is. We hangen allemaal over de balkons. Een kwartiertje later rijden de 2 agenten ook weg, het wordt donker... de volgende ochtend is onze lift stuk, maar hoe lang onze neuzen ook zijn, we zullen nooit te weten komen wat er zich op die bewust dinsdag 19 mei 2009 afspeelde aan de overkant.

Ewweweweweweh...

Ofwel Frans voor Wieeeeeeeee, dit geluid of deze taal is afkomstig van de lokale zeemeeuwen(Gabian, le Goéland leucophée), maar daarover later meer.

Vrijdag 8 mei, toevallig de dag waarop de 2de wereldoorlog eindigde en dus voor de Fransen een reden om een feestdag in het leven te roepen... alles om toch maar niet te moeten werken. Wij lieten het niet aan onze hartjes komen en trokken de zee op. Met de boot naar de Ile d'if en Ile de Frioul. Na meer dan 30 minuten aanschuiven hadden we onze tickets (ja... omdat diegenen die werken op 8 mei zo hun idee hebben over het werktempo). Gelukkig had de overladen boot genoeg PK om de archipel op minder dan 15 min. te bereiken... we scheerden over de golven... Ile d'if met zijn chateau vooral bekend van het werk van Dumas (Le comte de Monte Christo), is best de moeite voor een bezoekje. Twee uur later namen we weer de speedboat om 5 min later op Ile de Frioul aan te meren. We kiezen de moeilijke weg naar boven en willen werkelijk naar de top, maar dat was buiten Mr. Gabian gerekend, mmm misschien toch een nest in de buurt... we nemen de biezen en bezoeken het fort... en daar zien we Mme Gabian met de kroost, even een kijkje van nabij nemen... hupla daar heb je Mr. weer en deze keer iets minder vriendelijk... Jonathan kan nog net een vleugelslag ontwijken... une giffle de Gabian. Maar het deert ons niet, we genieten van de uitstraling van het eiland, de azure zee, de klaprozen en bemerken de manke marketingstrategie van de Fransen... Moesten wij het doen... het zou er allemaal nog mooier uit zien, betere afwerking, er valt daar fortuinen te verdienen... ze wonen op een goudmijn, maar ze zien het niet... enkele uren laten verlaten we het eiland met een goed gevoel... zo mooi en slecht op 15 min. varen van onze voordeur. Bij het binnenvaren van de vieux port was het toch weer als thuiskomen... Nog snel naar de fac, want wij belgen kunnen de knop niet zo makkelijk omdraaien, wij werken wel op 8 mei. 's Avonds wordt het duidelijk wat de zon met ons in werkelijkheid gedaan heeft...

Zaterdag 9 mei... tijd om het badgoed boven te halen... en duik in het zwembad om de hoek leek mij een goed idee, nog geen 10 min later stond ik aan de voordeur... geen 8 mei, wel compet in het zwembad... nice. Ik sleur Jonathan dan maar mee naar de Fac, ja ook 9 mei werken de belgen en daarna onthaasten we in de stad. We vernemen het nieuws van onze groene hoop in de tour en drinken een heerlijke mojito om de dag af te sluiten.

Zondag 10 mei... moederdag... nee toch niet in Frankrijk, hier is het kuisdag... zalig als alles proper is... het is bewolkt maar ook dat deert de belgen niet om te gaan werken. Het is crisis zelfs in de F1... de races zijn saai en de courreurs moeten econimiseren tijdens de race...

Een nieuwe werkweek meldt zich aan, een week van 5 werkdagen, ...

Ilse en Jo

Let the sunshine in

Na maanden miserabel weekendweer (in vergelijking met het weer tijdens de week), is het eindelijk eens raak geweest: zon, zon, nog zon, meer zon, alleen maar zon. En een zuchtje wind bij tijd en wijlen. Moet het wel weer lukken dat we al twee weken gepland hadden om naar de Carrefour te trekken natuurlijk. Nuja, dan kan de airco van de auto nog eens deftig draaien, is dat toch al mooi meegenomen.

Vrijdag was het 1 mei, dag van de Arbeid. En de Fransen vieren dat uiteraard door zo weinig mogelijk te Arbeiden. Géén openbaar vervoer (bus, tram, metro), en aangezien we schrik hebben om met onze auto in de omgeving van Marseille te parkeren, profiteren we van een leeg dagje om eens wat was gedaan te krijgen. De diepvries raakt ook wat leeg, dus ideaal om wat gaten op te vullen met schepijs (plaatselijke superettes zijn vreemd genoeg wel open...). Kuisen was trouwens ook eens nodig na een week leven.

Zaterdag, Carrefourdag. Al een geluk dat de lift net weer in werking is genomen! Verder is het genieten van ons zonnige terrasje en klungelen met mojito-ingrediënten. Rum is straf spul, less is more! *hips*

Vandaag zijn we uiteindelijk tot in de calanques geraakt. Dezelfde als de eerste keer, aangezien we geen uur op een bus wilden wachten voor een andere, maar dit keer is het wat warmer. Er waren duidelijk mensen met hetzelfde idee, het werd bijna ellebogenwerk om een plaatsje te veroveren in de zon. Het water zag er heerlijk uit, helaas denken mijn ijsklompjes -oeps, tenen- er momenteel anders over. We zijn wat rood op sommige uitsteeksels (hoe kan het anders, met zo'n neus...), verder hebben we een goeie fond gelegd voor toekomstige zonnebadjes. Bronzeren als God in Frankrijk, jaja.

Warme (20 °C, zonder zon) avondgroetjes en zweterige kusjes

Jo en Ilse

PS: blijkbaar kan het toch warm worden in de zomer...

Relax...

take it easyhyyyyyyyyyyy! Een rustig weekend achter de rug. We zijn een beetje gaan shoppen. En het waren hier voorjaarssolden of hoe zoiets ook noemt, dus de moeite om enkele T-Shirts in te slaan. Kennen jullie de legende al van 'la méchante sardine'? Daarvoor moeten jullie eens langsgaan in een kleine boetiek in Le Panier... of gewoon Jonathan en zijn nieuwe t-shirt bewonderen. Tijdens het shoppen in de Esprit (die trouwens eerder een mega steriele boetiek is, sjieke winkel je durft haast niets uit de rekken nemen) hebben we geleerd dat Franse katjes niet altijd op hun poten terecht komen... Daarna nog snel wat verjaardagskaarten en cadeautjes inslaan en de zaterdag kan omschreven worden als een zeer vruchtbare dag.

Vandaag scheen de zon, althans in Bahrein, hier in Marseille was het 'moche'... de marathon van Antwerpen was dus niet de enige die letterlijk in het water viel. Tijd zat dus om bij te strijken of om in een hoger game-level te geraken, wie wat gedaan heeft laat ik aan jullie lezersverbeelding over. Het hoogtepunt van de dag was wel het zien van een sociale bedelaar... hij sleurde zijn wijnton mee en gegadigden stonden maar al te graag in de rij voor een bekertje wijn. Er bestaat nog solidariteit zelfs in een grootstad als Marseille.

Volgend weekend verlengen we de vrije tijd, en vieren het feest van de arbeid, al blijf ik erbij hier in het zuiden is het voor velen elke dag 1 mei!!!

un gros bisou,
Les méchantes sardines

Adembenemend...

Vrijdag 17 april... een drukke dag op het labo amper tijd om de tijd in de gaten te houden... ineens brrrr brrr brrr in mijn broekzak. Bericht, ik zit op de bus... aaaaaaaaaaaaaaaaaaah nu al, ik geef een laatste snok aan mijn pipet, kuis routinegewijs de flow uit en haast me naar St. Charles ... In de metro realiseer ik mij dat de laaste 10 min op een zwart gat lijken... heb ik de vacuum-pomp uitgezet, staat het waterbad nog aan, zitten de cellen wel in de incubator..... RELAX, Jonathan zit nog op zijn werk, die gaat wel een kijkje nemen... In het station is de Navette nog niet toegekomen, gelukkig ik ben voor de gast ter plaatse. Vijf minuten later vliegt Ina me om de nek... en sleurt ze haar 16 kilo zware bagage de bus uit. Haar eerste ervaring met Marseille moet er een worden om U tegen te zeggen... jammer maar helaas wordt ze al snel met de realiteit geconfronteerd... de lift hier werkt niet... dus die 16 kilo hebben we 6 verdiepingen hoog gedragen. De koffer gaat open en daar liggen ze dan... de paaseitjes, de rode curry en de kriekjes... als kinderen die hun moeder lang gemist hebben of opgekeerd heb ik ze ontmanteld en netjes in onze placard gezet... Maar het is nog niet gedaan, Ina heeft nog een handbagage vol met belgische "boekskes"...

Zaterdag 18 april... zoals altijd trekt Jonathan naar de bakker voor koffiekoeken, mmmmmmmm mijn arme is schat is helemaal uitgeput als hij terug boven is, maar het loonde weer de moeite. Tijd voor een stadsrondleiding, Ina had al snel door dat het dagelijkse leven van Marseille zich op de straatstenen afspeelt en aanschouwde maar al te graag de letterlijk adembenemende xxx... Enfin na een groet aan de ster van de quai des Belges (Mr. de inktvis) trokken we richting 'La Bonne Mère'. Adembenemend... Op de terugweg werden we getrakteerd op cabaret, Titti had er absoluut geen zin in vandaag, wij des te meer.... fagulo schreeuwde haar man nog! Geen tijd om de show af te kijken, we moesten naar de markt, de kathedraal, de Hagendas en uiteraard Galerie Lafayette. Tegen 18u liepen we daar elke met een halve kilo koffie in onze handen, de buit was binnen. En wij ook want Ina had vergeten eieren naar de clarissen te dragen, resultaat boem patat de hel brak los voor een half uur. Tijd om te dineren, voor de gelegenheid toch maar een nieuwe stek gaan zoeken, Le15... de reblonchonnade was heerlijk... een restaurant ei-vol en wij ook nadien. Na een klim van 6 hoog was het duidelijk slaaptijd.

Zondag 19 april... Tijd om de stad te ontvluchten, naar Cassis... met picknick en al bracht ons autootje ons goed en wel tot daar... adembenemend... Dit toeristisch stadje was best de moeite, om de regen te ontvluchten wilden we een nieuwe trend proberen, choco lepelen... We wilden Ina toch nog wat extra adembenemende beelden bezorgen... en hup Jonathan toverde ' de route des crètes' uit zijn paraplu... idd ADEMBENEMEND. Hij voegde er nog een regenboogje aan toe en we konden moe maar tevree terugkerne naar Marseille. Alsof dat nog niet genoeg was, hing hij zijn taxi-pet aan de haak en grabbelde zijn koksmuts uit de kast. Wij dames hadden alle tijd om te relaxen en keken naar disney's laatste oscar-winner. Het was heerlijk. Nog een dessertje en tijd om dodo te doen. Deze ochtend heb ik Ina dan hoogst persoonlijk terug naar de bus gebracht, ik had voor de gelegenheid die knappe chauffeur besteld. Wij kunnen met een leuk en prettig gevoel terug kijken naar het weekend. Wat hebben we toch weer gelachen.....