Relax...

take it easyhyyyyyyyyyyy! Een rustig weekend achter de rug. We zijn een beetje gaan shoppen. En het waren hier voorjaarssolden of hoe zoiets ook noemt, dus de moeite om enkele T-Shirts in te slaan. Kennen jullie de legende al van 'la méchante sardine'? Daarvoor moeten jullie eens langsgaan in een kleine boetiek in Le Panier... of gewoon Jonathan en zijn nieuwe t-shirt bewonderen. Tijdens het shoppen in de Esprit (die trouwens eerder een mega steriele boetiek is, sjieke winkel je durft haast niets uit de rekken nemen) hebben we geleerd dat Franse katjes niet altijd op hun poten terecht komen... Daarna nog snel wat verjaardagskaarten en cadeautjes inslaan en de zaterdag kan omschreven worden als een zeer vruchtbare dag.

Vandaag scheen de zon, althans in Bahrein, hier in Marseille was het 'moche'... de marathon van Antwerpen was dus niet de enige die letterlijk in het water viel. Tijd zat dus om bij te strijken of om in een hoger game-level te geraken, wie wat gedaan heeft laat ik aan jullie lezersverbeelding over. Het hoogtepunt van de dag was wel het zien van een sociale bedelaar... hij sleurde zijn wijnton mee en gegadigden stonden maar al te graag in de rij voor een bekertje wijn. Er bestaat nog solidariteit zelfs in een grootstad als Marseille.

Volgend weekend verlengen we de vrije tijd, en vieren het feest van de arbeid, al blijf ik erbij hier in het zuiden is het voor velen elke dag 1 mei!!!

un gros bisou,
Les méchantes sardines

Adembenemend...

Vrijdag 17 april... een drukke dag op het labo amper tijd om de tijd in de gaten te houden... ineens brrrr brrr brrr in mijn broekzak. Bericht, ik zit op de bus... aaaaaaaaaaaaaaaaaaah nu al, ik geef een laatste snok aan mijn pipet, kuis routinegewijs de flow uit en haast me naar St. Charles ... In de metro realiseer ik mij dat de laaste 10 min op een zwart gat lijken... heb ik de vacuum-pomp uitgezet, staat het waterbad nog aan, zitten de cellen wel in de incubator..... RELAX, Jonathan zit nog op zijn werk, die gaat wel een kijkje nemen... In het station is de Navette nog niet toegekomen, gelukkig ik ben voor de gast ter plaatse. Vijf minuten later vliegt Ina me om de nek... en sleurt ze haar 16 kilo zware bagage de bus uit. Haar eerste ervaring met Marseille moet er een worden om U tegen te zeggen... jammer maar helaas wordt ze al snel met de realiteit geconfronteerd... de lift hier werkt niet... dus die 16 kilo hebben we 6 verdiepingen hoog gedragen. De koffer gaat open en daar liggen ze dan... de paaseitjes, de rode curry en de kriekjes... als kinderen die hun moeder lang gemist hebben of opgekeerd heb ik ze ontmanteld en netjes in onze placard gezet... Maar het is nog niet gedaan, Ina heeft nog een handbagage vol met belgische "boekskes"...

Zaterdag 18 april... zoals altijd trekt Jonathan naar de bakker voor koffiekoeken, mmmmmmmm mijn arme is schat is helemaal uitgeput als hij terug boven is, maar het loonde weer de moeite. Tijd voor een stadsrondleiding, Ina had al snel door dat het dagelijkse leven van Marseille zich op de straatstenen afspeelt en aanschouwde maar al te graag de letterlijk adembenemende xxx... Enfin na een groet aan de ster van de quai des Belges (Mr. de inktvis) trokken we richting 'La Bonne Mère'. Adembenemend... Op de terugweg werden we getrakteerd op cabaret, Titti had er absoluut geen zin in vandaag, wij des te meer.... fagulo schreeuwde haar man nog! Geen tijd om de show af te kijken, we moesten naar de markt, de kathedraal, de Hagendas en uiteraard Galerie Lafayette. Tegen 18u liepen we daar elke met een halve kilo koffie in onze handen, de buit was binnen. En wij ook want Ina had vergeten eieren naar de clarissen te dragen, resultaat boem patat de hel brak los voor een half uur. Tijd om te dineren, voor de gelegenheid toch maar een nieuwe stek gaan zoeken, Le15... de reblonchonnade was heerlijk... een restaurant ei-vol en wij ook nadien. Na een klim van 6 hoog was het duidelijk slaaptijd.

Zondag 19 april... Tijd om de stad te ontvluchten, naar Cassis... met picknick en al bracht ons autootje ons goed en wel tot daar... adembenemend... Dit toeristisch stadje was best de moeite, om de regen te ontvluchten wilden we een nieuwe trend proberen, choco lepelen... We wilden Ina toch nog wat extra adembenemende beelden bezorgen... en hup Jonathan toverde ' de route des crètes' uit zijn paraplu... idd ADEMBENEMEND. Hij voegde er nog een regenboogje aan toe en we konden moe maar tevree terugkerne naar Marseille. Alsof dat nog niet genoeg was, hing hij zijn taxi-pet aan de haak en grabbelde zijn koksmuts uit de kast. Wij dames hadden alle tijd om te relaxen en keken naar disney's laatste oscar-winner. Het was heerlijk. Nog een dessertje en tijd om dodo te doen. Deze ochtend heb ik Ina dan hoogst persoonlijk terug naar de bus gebracht, ik had voor de gelegenheid die knappe chauffeur besteld. Wij kunnen met een leuk en prettig gevoel terug kijken naar het weekend. Wat hebben we toch weer gelachen.....

Tempus fugit.

Dag lieve bloglezers,

Nu Jonathan zich niet meer in luilekkerland bevindt zijn er harde tijden aangebroken. Ilse zit tot over haar oren in het werk, het is als het ware een beetje 'luctor et emergo' en dat pompen kon vorige week letterlijk genomen worden. Ik vertrok donderdag 2 april met de bazin naar Nice, de 'echte côte d'azur', veel Côte ja, zelfs op de weg, het was net geen boottrip. Het water viel met bakken uit de lucht... En nee we waren daar niet voor een gezellige shopping, maar een doodserieus congres. Al heb ik achteraf bezien nogal mijn bedenkingen over het niveau van het gebeuren... heel de wereld was aanwezig met als wetenschappelijke koplopers Afganistan, Iran, India, Cameroen, Guadeloupe... je kan het zo exotisch niet bedenken of ze waren wel aanwezig. Ik heb er oa. geleerd dat als je jaren aan topsport gedaan hebt dat je misschien wel obees wordt en dit omdat je evenveel eet als voordien en minder beweegt... proficiat aan de Roemeense onderzoekgroep, maar daar heb ik geen jaren research voor nodig om dat te achterhalen. Heb er wel een leuk adresje (om de lokale keuken te proeven) in Nice aan overgehouden en Nice is best 'Nice'.
Mijn lieve schat was dus weer even wees, maar vrijdagavond was ik weer terug. En zaterdag zijn we dan uitgebreid gaan shoppen, de carrefour en Castorama... Ja hoor hij heeft eindelijk zijn Metabo boormachine kunnen kopen. Nu zo'n boormachine is handig hoor, je boort in de keuken en zonder dat je het weet heb je meteen een doorgeefluik naar de living... En dan ligt het uiteraard aan de muur. :)

De voorbije week was het eveneens druk, druk, druk... en weet je wat Jonathan werkt een week samen met Sophietje en Ilse is verledentijd. Ik kom hem tegen in de gang van de faculteit en had voor de gelegenheid mijn paars broekpak aangetrokken met bijpassende blauwe klompen (geef toe, harder opvallen kan ik echt niet). Ik zie daar twee mensen recht op mij afkomen, waaronder Jonathan met een doos medium in zijn handen. Ik roep, Salut, Salut, Salut, Salut, en niets hoor... geen reactie zelfs geen glimp van waardering. Ondertussen gaat er dus duchtig de ronde op de fac, dat Jonathan zijn vriendinneke niet herkent als ze in haar muizenpakje rondloopt.
Over muizen gesproken, ik heb een zeer ellendig einde gehad deze week. Blijkbaar zijn de muizen waarmee ik al drie maanden aan het werken ben, de verkeerde... joepie... toch fijn he, als je omgeven bent door zeer competente mensen. Maar ik laat het niet al te erg aan mijn hartje komen, het is mijn fout niet en maak me sterk dat er ergere dingen in de wereld zijn.

Weekend, eindelijk Jo en ik hebben hier lang naar uitegekeken, zo eens drie dagen rust. Al is dat relatief, ik moet elke dag naar de cellen en mag dinsdag een artikel presenteren. Maar zaterdagavond was toch wel heel speciaal, heb nog nooit zo uitbundig stille zaterdag gevierd. Het kruim van de Belgische zwem- en triatlonwereld verbleef in Zuid-Frankrijk dus tijd om eens uitgebreid te gaan eten. Karel, Frone en Dave vertrokken in St. Raphael en Jo en ik verlieten Marseille. Plaats van ontmoeting: De Locomotief in Carqueiranne. In restaurant Réservé, werd al gauw een tafel gereserveerd en lieten we ons gastronomisch verwennen, kletsten we bij en gingen de heren maar al te graag naar het toilet... (verdacht).

Ondertussen is het Pasen, maar is het hier geen weer om eieren te jagen, dus het blijft lekker relax. Toch kan Pasen niet zonder eieren zoeken, dus ik naar de bakker en Jonathan was grote haas van dienst.
Deze week zal zeker niet rustiger verlopen, maar we kijken al weer uit naar het volgende weekend. We ontvangen niemand minder dan Ina...


Tot de volgende enneeeeeee,

ZALIG PASEN,

Ilse en Jonathan