Ewweweweh bis

Wij wilden jullie eigenlijk met enige trots de geboorte van onze twee nieuwe meeuwkuikens melden, maar hebben ondertussen iets minder prettig nieuws. Deze kuikens werden pas gespot tijdens een van hun eerste vlieglessen. Helaas liep zo'n vliegles gisteren iets minder goed af dan gehoopt. Ineens vertrok er een van de kuikens en het moet gezegd het was een knap staaltje vliegwerk wat het liet zien met zelfs een draai van 180°. Toch leek er een defect want het begon hoogte te verliezen tot we het niet meer konden zien achter de gebouwen van Bd. Chave. Wij gingen dus (en nee we zijn geen ramptoeristen) een kijkje nemen. Kuiken-spotting heet dat. Na enkele minuten zagen we het kuiken al wandelend midden op de weg. Wij erachteraan. Door ons opgejaagd kreeg het blijkbaar voldoende adrenaline om zijn vleugels weer te spreiden en hoogte te halen. Mama-meeuw kwam nog even van haren 'tak' maken om te zeggen dat het terug naar het dak moest vliegen. Eind goed, al goed dachten we. Terug in ons appartement konden we nog steeds slechts één kuiken waarnemen op de vliegbasis. Maar we leken gerustgesteld, het kuiken zou wel geland zijn op een ander dak en zou terug door de ouders gevoed kunnen worden.

Deze ochtend sloeg het noodlot echter toe. We zagen het kuiken wandelen in het steegje tegenover... pluimen op half zeven en absoluut niet meer strijdvaardig. Op mens-hoogte komen de meeuwen hun kuikens niet voeden, dus we hadden als snel begrepen dat we weer tot actie moesten overgaan. We beslisten om het kuiken te gaan voeden, met vers brood. En Frans brood is niet van de beste kwaliteit daar zijn we nu wel zeker van, want het kuiken trok zijn snavel er voor op. Helaas kunnen we jullie geen happy end vertellen, want tot op heden hebben we het verloren kuikentje niet meer gezien. Hopelijk is het alsnog op krachten kunnen komen en heeft het een wondermooie toekomst voor zich.

snif...

Nil volentibus arduum

Terwijl heel Frankrijk lijkt wakker te liggen van de vuvuzela's en het Belgisch separatisme proberen wij ons te focussen op een eerste publicatie of compte rendu n° 9999. Toch mogen wij jullie enkele leuke belevingen niet onthouden. Vorige donderdag was zo'n klassiek piekmoment van mijn Franse post-doc periode. Ik had een posterpresentatie te geven op de 'journée de L'IFR'. Daar stond ik dan voor een 5 koppige jury Fransozen, ik kon niets anders doen dan mijn beste Frans bovenhalen en al zo mijn behaalde resultaten uit de doeken doen. Vier uur later werd ik beloond met de 'Prix Poster' goed voor 600 euro aan congresonkosten. Franck kondigde aan dat de jury unaniem beslist had dat de prijs voor mij was. Ha die kleine Belg doet het maar weer, maar liefst 15 rasechte fransozen zagen die prijs aan hun neus voorbij gaan. Nil Volentibus arduum, ik zou het niet beter kunnen verwoorden. Het weekend leek goed ingezet op die manier. Helaas de weergoden dachten daar anders over. De enthousiaste weervrouw van TF1 voorspelde een "orageuse' periode. Volgens mij zit het orakel van Delphi er voor iets tussen, maar van mij mogen dergelijk onweders elke dag passeren want we hebben een hele zondag een stralend blauwe hemel gezien. Dus wij goedgelovige Belgen bleven binnen, geen plannen, niets een dagje lui zijn. Gelukkig hebben we zaterdagnamiddag wel een kunsttentoonstelling in het park kunnen meepikken. Mooie schilderijtjes kunnen bewonderen afgewisseld met afgrijselijke schetsen.

Voor zij die eieren op overschot hebben, gelieve die naar de Clarissen te brengen zodat we een ietsiepietsie stabiele zomer krijgen.

à la prochaine

Bompa

Er zijn geen woorden voor een zieke

van wie je weet, hij redt het niet.

Je streelt zijn wang, je ziet zijn ogen

je bent bevangen door verdriet.

Toch ben je dankbaar voor z'n einde

dat na zoveel moedig strijden kwam.

Omdat het niet alleen zijn leven

maar ook zijn lijden overnam.