Jonathan is nog altijd geen grensarbeider en dat zint hem niet. Dus ging hij eens horen bij de plaatselijke CM waarom hij na 2 maanden nog altijd geen nummer heeft. Simpel, hij had zijn dossier binnengedaan in het 4de arrondissement (waar wij wonen) en daar hebben ze zijn dossier moeten doorsturen naar het 5de (waarom is niet echt duidelijk). Nu, aangezien de bazen een papier niet ondertekend hadden, heeft hij een laatste papier later binnengebracht en dat hebben ze 'vergeten' (lees dat was veel te zwaar werk voor een Fransman) door te sturen. Enfin, resultaat: morgen we weer vroeg op, om aan de poorten van het kantoor om 7u30 klaar te staan om (als het nodig is) een paar Fransmannen af te snauwen.
Gelukkig brengt weekend ook altijd wat onstpanning met zich mee. We trokken vandaag naar 'Plage Du Verdon', een mooi toeristisch zandstrand (met een heldere ijskoude zee ter afkoeling) in de buurt van Carro, de Côte Bleu dus. Jonathan heeft nu een neus alsof hij de ganse fles Ricard in een ruk heeft leeg'gezopen' en ik heb vooral rode ???... (vandaag is rood... de kleur van mijn billen, vandaag is rood, wat rood hoort te zijn rood van rood geel zwart..., nvr Marco Borsato). Op de terugweg waren het menig Fransoozen die Jonathan de stuipen op het lijf joegen..., maar we zijn heelhuids, zonder kleer- en auto scheuren terug in Marseille geraakt.
Een dagje werken en dan mini-weekend, Le 14 juillet wordt hier gevierd met een waar Feu d'Artifice... ik ben benieuwd. Hopelijk gaat de wind liggen of het vuur-werk zou wel eens heel groot kunnen worden.
Grosse Bizou,
les petits Belges
Geen opmerkingen:
Een reactie posten