Ook geen grap: Frédérick Bousquet, die u natuurlijk niet kent maar hierna wel, is tweede en derde van de wereld op de 50 en 100meter vrije slag en werd deze zomer dubbel Europees kampioen op de 50 en de 4x100meter vrije slag in Boedapest. Hij is ook nog eens wereldrecordhouder op de 50meter vrije slag met 20.94 (in een ondertussen verboden zwempak).

Evenmin gelogen: Bousquets betrapping op heptaminol dateert van 13 juni, ruim vóór dat Europees Kampioenschap waar Frankrijk als een wervelwind doorheen raasde en waarvan het huiswaarts keerde met 21 medailles.

Ook juist: Bousquet is maar voor twee maanden geschorst met ingang van 20 september en heeft tijdens die schorsing (vorig weekend) nog een wedstrijdje gezwommen in de Verenigde Staten waar hij studeert.

Nog steeds geen grap: Bousquet had heptaminol - what's in a name - genomen omdat hij last had van aambeien en niet bewust om zich te doperen. Hij had zijn klassiek middel niet bij de hand gehad en was in Canet tijdens een grote meeting naar een apotheek gegaan en had daar Ginkor Fort gekregen. Tegen die aambeien.

Deze zaak stinkt en wat nog het meeste stinkt is de houding van de Fransen. Het voordeel van de twijfel wordt gehanteerd, in de optiek: alles kan, want het is een Fransman.
Het was de Franse sportkrant L'Equipe die woensdag met het nieuws kwam, maar ze klasseerde de affaire-Bousquet meteen als 'un cas apart'.

Dat is het zeker en niet omwille van de aard van het product dat door de Franse media, de Franse zwembond en al wie daar rond draait, als bijzonder licht en weinig werkzaam wordt omschreven. Bousquet is vooral uniek omdat zijn positieve plas maar liefst vier maanden in alle stilte werd behandeld en nooit in de pers lekte.

Ginkor Fort of heptaminol wordt inderdaad gebruikt tegen aambeien. Van een toevallige (woord)speling van het lot gesproken. Of Bousquet aambeien heeft, laten we in het midden: er zijn grenzen aan onderzoeksjournalistiek.

Ginkor Fort wordt jammer genoeg ook gebruikt omwille van het stimulerend effect, tegen vermoeide benen en wat al niet meer. Niet dat je er direct een record mee zwemt, maar 'wat niet baat, niet schaadt': dat principe is algemeen bekend in de sport. Ginkor Fort behoort tot de grijze zone en wordt gebruikt bij de bodybuilders, maar dan niet omwille van aambeien.

Hypocrisie is blijkbaar een oude Franse deugd. Eergisteren kwam L'Equipe terug op de berichtgeving van een dag eerder en stelde een aantal vragen onder de noemer 'Bousquet ça interpelle', want her en der viel toch te lezen dat hier met twee maten en twee gewichten is gewerkt.

Mocht Bousquet geselecteerd worden voor het EK? Ja, dat mocht want het is een licht product en tijdelijke schorsingen in afwachting van een uitspraak zijn voor deze substanties niet nodig.

Mocht Bousquet afgelopen weekend zwemmen? Jawel, want deze schorsing geldt alleen maar voor Frans grondgebied.

En heptaminol? De krant belde naar Martial Saugy van het lab van Lausanne dat bekend staat als zo lek als een zeef en meestal richting L'Equipe: geen probleem, het is een zeer licht middel waarvan de werking niet is bewezen. Het dossier werd afgesloten, ergens op een achterafpaginaatje, met een stukje: le milieu le soutient. Zelfs de Agence Française de Lutte Contre le Dopage (AFLD) - altijd heiliger dan de paus - zag geen graten in de twee maanden schorsing en het respijt dat Bousquet kreeg om in Boedapest wat Europees goud op te gaan halen.

Kortom: niks aan de hand. Een bagatel.

Deze zaak roept veel vragen op en niet het minst over de hypocrisie en het nationalisme van de Fransen. In Frankrijk wordt doorgaans elke buitenlandse wielrenner die harder de berg oprijdt dan hun eigen renners, als verdacht gebrandmerkt en lekt een positieve plas of verdacht bloedstaal meteen na de analyse van het A-staal.

Bousquet doet verdacht veel denken aan de zaak-Leukemans en in zekere zin ook aan de affaire-Keisse of zelfs Contador. Een sporter wordt betrapt met een verboden stofje in het systeem, maar in belachelijk lage hoeveelheden en met een uitleg die redelijke twijfel rechtvaardigt.

Er is één verschil: de nationaliteit.