Nog nooit heb ik geschreven van achter mijn bureau op de fac... dus dit is uniek. Maar ik stel me sinds enkele dagen de vraag of ik niet beter in een kleuterschool ga werken. Wat hier de laatste 2 weken de revue gepasseerd is kan ik deze blog niet langer onthouden. Om te beginnen hebben we Odile, een van de techniciens die voor mij werkt. Ze heeft het in haar hoofd gehaald om heel het labo te reorganiseren, zij wil haar plaats, haar pipetten, enfin ze is daarin zo gedreven dat ze anderen het recht ontneemt om in een perimeter van 5 meter rond haar te werken. Resultaat, de équippe van Bernard is gaan klagen bij de baas en nu is ze uit het lokaal gesmeten... dus weer een nieuwe verhuis... blablabla. Howla maar dit is nog bijlange niet alles; Eric, doctoraatstudent bij MCA houdt het na 1 jaar bekeken wegens slechte omkadering en het ontbreken van interesse in zijn onderwerp. Hij kuist zijn schup af (zoals ze in Limburg zeggen) met beurs en al... naar het labo van Prof. Levy. MCA in alle staten want zij heeft Eric voorbereid om de beurs binnen te halen. Enfin nu verwijt ze hem dat hij dat plan al langer in zijn hoofd... dus een hele hoop geroddel binnen en buiten het labo zijn hiervan het gevolg. Over 1 ding bestaat absoluut geen twijfel, Eric is opgelucht, ziet er gelukkiger uit en ik wens hem het allerbeste in zijn nieuwe labo... (het grapigge aan de zaak is dat hij nu in dezelfde eenheid werkt als Jonathan, de labo's zijn klein he ;)). En dan denken jullie het gehad te hebben, neeneenee: We hebben ook nog Caroline, die haar salaris kwijt speelt in januari, geen verlenging van project dus de wereld is hier vanmorgen letterlijk ingestort. Ik tref in volle actie een jankende Caroline aan die haar relaas doet aan MCA, die mij dan ook nog in het gesprek betrekt. Voor 1 keer heb ik via een omweg MCA mijn gedacht gezegd en er op gewezen dat het aan de bazen is om geld te zoeken voor het personeel...ik heb Caroline wat proberen te motiveren (al is dat moeilijk want haar voornaamste bezigheid is sinds 3 weken facebook-spellekes optimaliseren), maar ik heb de indruk dat het gelukt is. Ze heeft heel de bureau gekuist en lijkt me klaar om haar resultaten eens te beginnen analyseren. En er is meer, twee dagen geleden ging ik mijn schatje stalen brengen tref ik daar Sophie... die haar gezicht had ook de neiging van een beginnende zondvloed. Enfin om een lang verhaal heel kort maken, zowat iedereen lijkt hier nood te hebben aan kerstvakantie. Ik heb in ieder geval iets bijgeleerd, als de zonuren verminderen en de lucht ziet geregeld grijs... dan zien ze het hier niet meer zitten.
Die Fransen ze moeten nog veel leren ;)
Ilse
Geen opmerkingen:
Een reactie posten