Over een kleine maand is het allemaal passé, en kunnen we spreken van 'mijn man' en 'mijn vrouw'... al klinkt ons dat een beetje te oud in de oren. Ondertussen vergalopperen we ons met de laatste details zijnde bloemen kiezen, stoelen verdelen, misboekjes verbeteren, de laatste aankopen, de laatste afspraken en noem maar op. Genoeg te doen. Maar de zenuwen die er nu zijn, zijn er voor de beruchte vrijgezellendag, overmorgen... de nachtmerries lijken nog uit te blijven, maar de hersenspinsels geven reeds enige tijd acte de présence. En waarom, tja omdat we nu eenmaal een hekel hebben aan de klassieke vrijgezellen-spellekes, je lekker belachelijk maken en op je eigen trouwfeest onder je stoel van schaamte kruipen omdat het te gortig was. Nee dat is niets voor ons. Klaarblijkelijk zijn er anderen die wel schijnen te weten wat we leuk vinden, ik ben benieuwd.
Ondertussen begint de omgeving ook te stressen, alles wordt gepoetst, geverfd, de tuin naar royal omstandigheden verzorgd. Het tijdschema wordt bekeken en de kapselstress biedt zich aan bij sommigen. Anderen zijn dan weer een krak in extra gasten verzinnen of rode lopers zoeken.
Wij proberen het allemaal wat te relativeren en proberen te ontspannen, zo hebben we al gretig gebruik gemaakt van de weekends om een aantal dingen te doen die ons als koppel samenbrachten: zo zijn we het voorbij weekend gaan shoppen in Leuven en daarna nog eens gaan muurklimmen in de Hungaria... ja die klimmuur en dat touw, het vertrouwen dat je moet hebben in de persoon daar beneden, het voelde nog steeds goed. We trokken zelfs een weekendje naar de Ardennen en bezochten een blauwsteenmijn in Recht.
Naast dit alles, moeten we nog melden dat we eindelijk een architect hebben. En als deze zijn werk doet hopen we tegen 1 oktober al een eerste voorontwerp gezien te hebben. Die man is anders super grappig bij momenten en hij is zelden gehaast (bespeur ik daar enige Franse nonchalance?). Van de 3 contacten zijn we niet een keer voor 23u 's avonds terug thuis geweest. Zo laat zelfs al een keer dat we al de vraag kregen of we er waren blijven overnachten. Nu als hij even goed tekent als hij zijn bonzai-collectie verzorgt, dan zijn we tevreden.
Tussendoor moet er gewerkt worden, en ja dat lukt aardig. De stress is er, de resultaten komen binnen en MCA duikt af en toe op en weet me bij momenten nog steeds te vinden. Maar er zijn altijd zo van die leuke uitschieters zoals studenten opleiden, conference call met de USA...
Ohhhhhhhhhhhhh haast vergeet ik onze brok frustratie mede te delen: we hebben onze Franse belastingsbrief aangekregen, en wij brave Belgen willen betalen. Wat hebben we hiervoor gedaan:
- gebeld naar Marseille-zonder resultaat
-gemaild naar de ambassade zowel de Belgische als de Franse, die laatste antwoordde nooit
-de bank gecontacteerd, we kregen een negatief advies... ze verkiezen hier de klassieke overschrijving boven de hypermoderne Chèque die in Frankrijk reeds jaren gebruikt wordt.
-in een ultiemen poging de IBAN en BIC code te bemachtigen via mail, kregen we ineens wel gehoor: en nu gieren maar: we kregen 3 keer antwoord, telkens van een andere persoon en telkens met een andere IBAN! Vive La France :)
à la prochaine,
I&J
