Brand in Mokum

Incendie à Paca, incendie à Paca
regarde ici, regarde là-bas
Feu, feu, feu, feu
Là Il n'y plus d' eauE, là il n'y a plus d' eauE

Ter verduidelijking Paca = Provence Alpes Côte d'Azur...

Het begon allemaal heel onschuldig, je weet hoe dat gaat, ze zijn jong en dromen van die gevlekte kakki broeken en vooral van een geweer. Enkele jaren later gaan ze dan opleiding volgen bij het leger... ze worden beroeps en wat doen ze dan zo al in tijden van laag conjunctuur? Schietoefeningen hoor ik jullie al zeggen, uiteraard, ze moeten scherp blijven. Maar moet dat dan op een kurkdroog terrein, in een regio waar ze al meer dan 4 weken de aandacht trekken met panelen :'jettez pas des cigarettes, risque d'incendie'.... Of zou het dan toch geweest zijn om les Marins-pompiers die weer aan het kaarten waren in de kazerne, een beetje werk te bezorgen? Enfin hoe of wat zal de gewone burger nooit te weten komen, maar het resultaat mag er zijn: 1200 hectaren berg-vegetatie zijn in vlammen opgegaan. Erger nog een regio werd geëvacueerd en enkelen verloren hun woonst. De uitnodiging voor deze grootse barbeque kwam per luchtpost... in de vroege avond roken we het al, nog voor we deftig terug waren van het werk stonken we al van kop tot teen naar de roet. Eens de zesde verdieping van ons appartement bereikt, konden we bijbehorende taferelen live volgen. Maar liefst 6 blusvliegtuigen (canadaires) en 2 heli's werden ingezet om de bevolking van longkwalen te behouden... aan zee wonen is gezond zegt men dan, frisse lucht ... Ramen en deuren dan maar dichthouden, geen verluchting van het appartement, ja het werd een luxe BBQ met sauna en dit alles met een geluid dat de situatie van wereld oorlog II evenaart. Hoezo hoor ik jullie al denken, al eens een hele avond lang 6 laagvliegende vliegtuigjes over je terras gekregen, zeer akelig ik kan het beamen.
Het hele avontuur heeft wel haar doel niet gemist, Marseille culturele hoofdstad van Europa in 2013, kwam uitvoerig in het nieuws en haalde gemakkelijk de internationale pers.

Dit weekend ook een genereuze gift gekregen op de markt, we gaan nl altijd naar dezelfde groenten- en fruitkraam. Mr. Pastèque ziet ons al van ver afkomen en snijdt dan zijn watermeloen open om ons een stukje te presenteren als we aankomen, vriendelijke man. Enige nadeel mijn handen plakken dan altijd zo nadien, maar we doen niet moeilijk, een gegeven paard kijkt men niet in de bek en dat gekregen stuk meloen verdwijnt dus in de bek. Mme Pastèque wilde deze week haar man overtroeven. Toen we een cavaillon bestelden gaf ze er een tweede gratis bij.. 'je vous offre'... wij blij als zot, een cavaillon winst dachten we. Ze zei wel dat hij direct opgegeten moest worden omdat hij rijp was en dus wilde ze hem niet meer verkopen. Thuisgekomen bleek de meloen inderdaad heeeeeeeel rijp, zo rijp dat hij bijna in stukken uiteen viel. Het was goed bedoeld maar het heeft niet mogen zijn, onze favoriet blijft Mr. Pasteque :).

Verder niet bijster veel nieuws, we hebben een rustig weekendje achter de rug en zijn onszelf wat gaan blussen in de zee.

xxx,
Ilse en Jo

L'étang de Berre.

Ze voorspelden lagere temperaturen, het moet gezegd, want we hebben het donsdeken terug uit de kast gehaald, want het is 's avonds slechts een kille 22°... ja je went snel aan de zuiderse temperaturen. Nu klagen doen we niet, maar meteo France sprak toch van een frissere periode, dus geen bikini weer dachten we, laten we lekker de toerist uithangen in een dorpje, je weet wel: kerkje terrasje... noem het een klassieke kapellekes-tocht. Nu frisser, dat had ik dan toch verkeerd begrepen want de airco in de auto was welkom en dat terrasje nog meer. Het eerste kapelleke bezochten we in Istres, de steegjes liepen nogal kriskras, geen kat op straat, dus kuierden we er op los. Het Grieks oppidum op de uitstekende rots werd ons aangeraden door het groene boekje voor toeristen, maar eens boven hebben we het oppidum niet gevonden, het zal een fatamorgana geweest zijn. Onze auto hadden we achter gelaten onder een kerk, zo modern dat ik me afvraag hoe ze betaald is geweest (nu ja een dorp dat meer rotondes en vluchtheuvels kent dan België en waar je bovendien slecht 45 km/uur mag rijden, dat haalt volgens mij zijn inkomsten bij de toeristen zelf).

Het tweede kapelleke werd Miramas Le vieux, volgens onze gids het dorp bij uitstek waar menig Fransoos zijn zondagse borrel gaat drinken... Ook hier gaven enkel de spoken partij, maar de Brasserie-Glacier mislopen dat kan onmogelijk met twee mensen die ijs-verslaafd zijn. En deze keer was het bingo, eindelijk een heerlijke coupe, mooi gepresenteerd op een rustig terras, en vooral er was keuze te over... zoooooooo hoort het... (zou het uitgebaat worden door een Belg?). Op de terugweg stopten we nog even in Martigues, het Venetië van het Zuiden... och ja ze moeten per se een Venetië hebben in Frankrijk, maar de pastelkleurige huisjes hebben zeker enige charme.

Toen we onze auto in zijn privé-garage met parkeerwachter wilden plaatsen, stond de Franse pers ons op te wachten... Donna Ilse legde even haar haartjes goed, maar helaas ze stonden er voor Donna-Ma die haar podiumbouwers veel beterschap kwam wensen.

Le katorze jwiejet.

De collega's deden deze dag een beetje af als zijnde 'gewoon een extra vrije dag', 'we zijn niet zo nationalistisch' uhum... Zelfs de tramway werd van gepaste wimpels voorzien in de lokale driekleur.

Wij trokken ons niet veel aan van de défilé hier in Marseille, Jonathan wilde het nog grotere spectakel volgen op TF1, de parade live vanuit Parijs, de grote kuis ging niet lopen.

's Avonds wilden we koste wat koste naar het vuurwerk gaan kijken. Het zou een waar hindernisparcours worden, want de lokale Fransman vindt het nl plezierig om te pas en te onpas een bommetje af te steken... Over het vuurwerk zelf niets dan lovende woorden: 25 min lang werden telkens meerdere pijlen tegelijk afgestoken, dit alles in het teken van duizend en één nacht met de nodige aandacht voor 2013 (Marseille mag zich dan Culturele hoofdstad van Europe noemen). Om jullie een juist beeld te geven van het evenement:

''Commandé par la mairie à l'artificier italien Panzera, le spectacle pyrotechnique qui sera présenté demain à 22 heures pour le 14-Juillet coûtera 120 000 euros.

Au menu, pas moins de 9 000 artifices, ainsi que 900 bengales, afin de marquer la désignation de Marseille comme Capitale européenne de la culture. A titre de comparaison, à Paris, le feu d'artifice qui a été confié aux Arlésiens du Groupe F pour les 120 ans de la Tour Eiffel coûtera 500 000 euros.''

En ja hoor, de Italiaan kan er wat van, hij mocht destijds de slotceremonie van de olympishce winterspelen in Turijn verzorgen.

Het was dan ook waar ooooooooh, aaaaaaaaaaaaaaaaah en oeeeeeeeeeeeeee-gebeuren. De terugtocht was minstens even spectaculair, toen de lokale anarchisten de rookbommen hadden bovengehaald, maar gelukkig zien we er niet meer uit als toeristen en de geïntegreerde burger wordt met rust gelaten.

De papiermolen.

Jonathan is nog altijd geen grensarbeider en dat zint hem niet. Dus ging hij eens horen bij de plaatselijke CM waarom hij na 2 maanden nog altijd geen nummer heeft. Simpel, hij had zijn dossier binnengedaan in het 4de arrondissement (waar wij wonen) en daar hebben ze zijn dossier moeten doorsturen naar het 5de (waarom is niet echt duidelijk). Nu, aangezien de bazen een papier niet ondertekend hadden, heeft hij een laatste papier later binnengebracht en dat hebben ze 'vergeten' (lees dat was veel te zwaar werk voor een Fransman) door te sturen. Enfin, resultaat: morgen we weer vroeg op, om aan de poorten van het kantoor om 7u30 klaar te staan om (als het nodig is) een paar Fransmannen af te snauwen.

Gelukkig brengt weekend ook altijd wat onstpanning met zich mee. We trokken vandaag naar 'Plage Du Verdon', een mooi toeristisch zandstrand (met een heldere ijskoude zee ter afkoeling) in de buurt van Carro, de Côte Bleu dus. Jonathan heeft nu een neus alsof hij de ganse fles Ricard in een ruk heeft leeg'gezopen' en ik heb vooral rode ???... (vandaag is rood... de kleur van mijn billen, vandaag is rood, wat rood hoort te zijn rood van rood geel zwart..., nvr Marco Borsato). Op de terugweg waren het menig Fransoozen die Jonathan de stuipen op het lijf joegen..., maar we zijn heelhuids, zonder kleer- en auto scheuren terug in Marseille geraakt.

Een dagje werken en dan mini-weekend, Le 14 juillet wordt hier gevierd met een waar Feu d'Artifice... ik ben benieuwd. Hopelijk gaat de wind liggen of het vuur-werk zou wel eens heel groot kunnen worden.

Grosse Bizou,
les petits Belges

Blub blub!

Overdag 37° of meer en 's nachts nog zo'n gezellige 27° graden, het is hier warm ja, maar we kunnen voorlopig nog voldoende slapen. (Een klein geheimpje prijsgeven kan geen kwaad, Jonathan heeft airco-benen in de zomer 'zalig' en is even efficient als een electrisch deken in de winter).

Wat doen wij koudbloedige Belgen met die temperaturen? Verfrissing zoeken in de Decathlon en de Carrefour... Ondertussen staan er evenveel potten choco in onze placard als in de carrefour zelf (dan komen we zeker toe zei Jonathan) en hebben we een voorraad van 90 liter water. Water en de rest komt later... was de leuze om onze lieve auto te ontstoffen. Vanaf nu glinstert onze bolide weer over de Franse snelwegen.

Vandaag wilden wij zelf wat meer spetteren in het water en trokken naar Saint-Cyr-Sur-Mer met zijn aqualand. Alsof we op survival gingen waren we voorbereid. Slechte kledij aan, reserve kledij in de auto voor als de kledij in het park gestolen werd en last but not least, we waren uitgerust met de DBT trainers-shorten... een beetje reclame in een aquapark kan geen kwaad dachten we zo. De crazy race, anaconda, Niagara, rapid rafting, total zebra, surf beach en bubble beach we hebben ze allemaal uitgeprobeerd... De dag en het weekend waren weer veel te kort.

Een nieuwe werkweek begint en er zijn hopen werk, maar the countdown naar de vakantie is begonnen.

Tot de volgende,

Ilse en Jo (aka the chocoman, aka cocktailman, aka waarom-brandt-het-lichtje-in-de-auto man)