Na twee weken is het hoogtijd voor een verslagje van onze dag... nee eigenlijk voor een verslag van een heel huwelijksweekend:
Het begon eigenlijk al donderdagavond 29 september:
de eerste gasten werden opgehaald in Zaventem... de zon straalde en het begon allemaal mooi, tijdige vluchten, een vip-parking, lachende gezichten iedereen had er zin in. Tot we terug de E40 opreden, file en ook nog eens file op de E314 in Leuven, in Aarschot en in Lummen. Na een landelijke doortocht en een rit van meer dan 2 uur, konden we ons eindelijk samen aan tafel zetten voor een heerlijke spaghetti... en maakten we deftig kennis met de Engelse bende... de energierijke Lucy op kop, de kalme Clare, de gentlemen en tante Liesje... Iedereen ging moe maar tevree naar bed.
30 September 2011:
de zon straalde weer, de dag begon relax met een douchke, een kopje koffie en een boterham met Nutella, een dag als een ander. Om 11 uur stonden we allemaal uitgedost voor het stadhuis van Beringen. De familie Cremer maakte gretig kennis met half Engeland en we stoven de zaal binnen als was het routine. Nog geen 15 minuten en 4 kus-pogingen later sprak men mij aan met mevr. Cremer... ik kon me nog net op tijd inhouden om niet te roepen, mevr. Cremer zit hier achter. De papieren werden ondertekend en hup getrouwd voor de wet. We gingen dit toch even sober vieren in de Mijn-winning. Dankzij de zonnestralen vielen we neer in een stoel op het terras. Na de lunch was de party over, terug in de realiteit, tijd om auto's te wassen, kerken te decoreren, nog een laatste afspraak met de feestzaal want morgen was het de grote dag... een dag die sinds eind februari gereserveerd was. 's Avonds was er nog wat tijd voor een liefdesballon op te laten, een Plop-versie. Iedereen ging moe maar tevree naar bed.
1 oktober 2011:
Na een onrustige nacht, ging de wekker eindelijk af om 7u. De zon kwam in de verte al piepen. (Mijn grootouders konden het niet laten mij de mooiste dag van 2011 cadeau te doen). Ik verhuisde mij onmiddellijk naar nr 66 en Jonathan plaagde me wat na. Jonathan kreeg de nodige assistentie op nr 64 van mama, broer en Evelien. Aan de overkant toverde Els mij om tot een prinses. Mama en tante Liesje slaagden erin het kleed rond mij te draaien en hup... nog voor ik het besefte stond ik in de living voor de lens van de fotograaf. Telefoon... de bloemen leken er nog niet te zijn... de prins zou wat later zijn. Het paard daarentegen ijsbeerde wat heen en weer ;). Eindelijk... Stardrives vertrok en de prins stapte uit met boeket. Waaw, wat zag hij er goed uit, alles perfect het boeket 1000x beter dan in mijn dromen, we konden vertrekken op foto-trip. (Ja mijn kleed, dat had alles wat ik oorspronkelijk niet wilde: kant, een sleep en parels... maar ik ben nog altijd dolblij met mijn keuze). Jacob zorgde voor de belichting, Evelien ontpopte zich tot professionele sleep-draagster en wij genoten van de shoot, de complimenten van de omstaanders, zelfs de stoere mannen op moto lieten we niet onberoerd. Nog voor we het goed en wel beseften stonden we weer thuis... ha de familie en de familiefoto's, het bruidsmeisje, een hapje en een drankje en dan nog naar het toilet en dan zoef naar de kerk.
De mensen stonden aan de kerk, in de kerk, overal, zelfs een lieveheersbeestje was van de partij. Ik coördineerde nog snel zelf even de suite en dan was daar het moment... ik mocht met papa de kerk in wandelen... en toen gaf hij mij aan Jonathan. Dit was toch wel spannend, want met zo'n sleep is dat niet zo makkelijk. Ineens kregen we een glimp van de ringen of eerder het lege ringkussen... De dienst begon en was mooi, rustig, luchtig en opgeluisterd met de beste lezers uit onze familie-en vriendenkring. Nog voor we het doorhadden wisselden we de ringen, kusten we en staken we onze kaars aan. En daar had je de Kingdom dance, we mochten naar buiten en buiten (scheen de zon nog harder dan de voorbije dagen) stond iedereen met gebolde handen... vol rijst en enkele seconden later zat al dat rijst in onze haren, ja tot op de onderste lagen van onze kledij.
Na een korte stop in de Ulfort reden we naar de Baenwinning, leuk een receptietje buiten, mensen kussen, enveloppen aannemen, wat rondgaan, iedereen gedag zeggen... een hapje nemen een slokje cava nemen. We genoten. Na de receptie was er een uurtje rust... euh ja daar hadden Raf en Tim anders over gedacht, ze hingen een piñata op en kloppen maar. Na de code gekraakt te hebben opende zich een reistas met piepschuim veel piepschuim en hier en daar een gadget in het thema van de dolfijnen; Jaja op 7 november (als alles goed zit) gaan wij zwemmen met de dolfijnen in Mexico. Leuk cadeau! Tijd voor een foto en hup receptie 2 begon.... zelfde scenario als receptie 1, maar korter, iedereen kreeg zijn plaats aan tafel... en smullen maar!!!! Visbuffet, pastabuffet, daarna hoofdgerecht... intermezzo met een leuk spel en dan het dessertenbuffet... YES, eindelijk...Het royale buffet was een voltreffer... jammer dat ik niet van alles heb kunnen proeven. En dan volgde de openingsdans.... yeah onze flashmob samen met de vrienden en familie... echt cool, we zijn daar mega-tevreden over. We dansten de hele avond, het ritme werd er in gehouden door de dansfloor die-hards Raf en Ina. Om 03u30 was het over... Iedereen ging moe maar tevree naar bed (om te SLAPEN)!
2 oktober 2011:
Het feesten stopt maar niet, de zon lokte ons uit het bed en we vertrokken met een klein gezelschap naar de Baenwinning voor een ontbijt-buffet... jammieeeeeeeee.
Thuisgekomen hing de oprij-laan vol ballonnen, en binnen in de living hingen er nog zo'n 200. Deze mochten we laten vliegen... ondertussen weten we al dat een groot deel in Keulen geland is en zelfs Tsjechië mogen we aanvinken. De Engelse bende werd weer naar Zaventem gebracht.
Iedereen ging moe maar tevree naar bed.
Wij zijn zeer tevreden over onze dag(en) van feest en dit alles dankzij onze ouders en broers, met een speciale dank aan Raf en Ina (brein van het feestcomité).
Verder danken we iedereen die even aan ons gedacht heeft: dik, dun, groot of klein, met grote en kleine envenloppen, uitgebreid of snel. Jullie warme wensen, jullie blijk van vertrouwen in onze liefde maakt ons gelukkig.
Ilse en Jonathan
