Mexicooooooooooooooo

Ondertussen zijn we reeds anderhalve maand terug van onze huwelijksreis. En jawel eindelijk kunnen we foto's posten. De reden hiervoor is nogal dubbel... onze lader was zoek (lees "gestolen" vermoedelijk door de Mexicaanse kuisman Mike) dus geen batterij wat ook wil zeggen geen foto's uploaden op de PC. Maar dat heeft onze vakantievreugde niet kunnen bederven en met een opbrengst van bijna 1000 foto's is het moeilijk een keuze te maken. Van zo'n reis valt veel te vertellen zoveel dat ik er zelfs niet aan begin, voor een uitegebreid reisverslag mogen jullie altijd eens binnenspringen. Na 1000 foto's zal je je hart verloren hebben of net niet.

Sta met toe toch enkele kleine "histoires" mee te delen:

Mexico is proper... je kan er van de grond eten als je het vergelijkt met het oh zo zonnige Marseille. Het meest grappige moment is de douane, na 16u "gegijzeld" te zitten in een Boeing vonden ze het nodig alle bagage te controleren (ik veronderstel dat ze op zoek waren naar bloemsuiker) en nadien beslist het lot of je de hoofdprijs wint. Deze prijs omvat het vakkundig ontleden van de bagage om dan een demonstratie spoed-inpakken te geven. Gelukkig was het lot aan onze kant en werd het lampje groen na de druk van een onschuldige kinderhand. Nog specialer zijn het feest van Allerzielen en Allerheiligen gevierd op Mexicaanse wijze: een graf kuisen is verloren moeite, het wordt gewoon opnieuw geschilderd, de lievelings-drank en het -gerecht worden voorgeschoteld aan de overledenen en de maatschappij viert feest. Vive les morts!

bye bye 2011

De verhuis, de beurs, en trouwerij

Een fantastisch jaar is weer voorbij

oh wat waren we allemaal blij.

Het nieuwe jaar staat voor de deur

met ongetwijfeld veel gesleur

en laat ons zwijgen over het gezeur

van plannen, aannemers en bakstenen

en al het geld dat we moeten lenen

maar het positivisme zit in onze genen.

Dus klinken we op een goed begin

en vliegen we er met volle moed in

2012 wordt het jaar van de bouwzin!

Op onze blog ga je alles kunnen zien

en nu en dan iets lezen misschien.

Hopelijk beleven wij weer een jaar vol plezier

Dat geeft jullie veel lees-vertier.

Bij deze al een kusje hier en kusje daar

wij wensen jullie een gelukkig nieuwjaar!

Getrouwd!

Na twee weken is het hoogtijd voor een verslagje van onze dag... nee eigenlijk voor een verslag van een heel huwelijksweekend:

Het begon eigenlijk al donderdagavond 29 september:

de eerste gasten werden opgehaald in Zaventem... de zon straalde en het begon allemaal mooi, tijdige vluchten, een vip-parking, lachende gezichten iedereen had er zin in. Tot we terug de E40 opreden, file en ook nog eens file op de E314 in Leuven, in Aarschot en in Lummen. Na een landelijke doortocht en een rit van meer dan 2 uur, konden we ons eindelijk samen aan tafel zetten voor een heerlijke spaghetti... en maakten we deftig kennis met de Engelse bende... de energierijke Lucy op kop, de kalme Clare, de gentlemen en tante Liesje... Iedereen ging moe maar tevree naar bed.

30 September 2011:

de zon straalde weer, de dag begon relax met een douchke, een kopje koffie en een boterham met Nutella, een dag als een ander. Om 11 uur stonden we allemaal uitgedost voor het stadhuis van Beringen. De familie Cremer maakte gretig kennis met half Engeland en we stoven de zaal binnen als was het routine. Nog geen 15 minuten en 4 kus-pogingen later sprak men mij aan met mevr. Cremer... ik kon me nog net op tijd inhouden om niet te roepen, mevr. Cremer zit hier achter. De papieren werden ondertekend en hup getrouwd voor de wet. We gingen dit toch even sober vieren in de Mijn-winning. Dankzij de zonnestralen vielen we neer in een stoel op het terras. Na de lunch was de party over, terug in de realiteit, tijd om auto's te wassen, kerken te decoreren, nog een laatste afspraak met de feestzaal want morgen was het de grote dag... een dag die sinds eind februari gereserveerd was. 's Avonds was er nog wat tijd voor een liefdesballon op te laten, een Plop-versie. Iedereen ging moe maar tevree naar bed.

1 oktober 2011:

Na een onrustige nacht, ging de wekker eindelijk af om 7u. De zon kwam in de verte al piepen. (Mijn grootouders konden het niet laten mij de mooiste dag van 2011 cadeau te doen). Ik verhuisde mij onmiddellijk naar nr 66 en Jonathan plaagde me wat na. Jonathan kreeg de nodige assistentie op nr 64 van mama, broer en Evelien. Aan de overkant toverde Els mij om tot een prinses. Mama en tante Liesje slaagden erin het kleed rond mij te draaien en hup... nog voor ik het besefte stond ik in de living voor de lens van de fotograaf. Telefoon... de bloemen leken er nog niet te zijn... de prins zou wat later zijn. Het paard daarentegen ijsbeerde wat heen en weer ;). Eindelijk... Stardrives vertrok en de prins stapte uit met boeket. Waaw, wat zag hij er goed uit, alles perfect het boeket 1000x beter dan in mijn dromen, we konden vertrekken op foto-trip. (Ja mijn kleed, dat had alles wat ik oorspronkelijk niet wilde: kant, een sleep en parels... maar ik ben nog altijd dolblij met mijn keuze). Jacob zorgde voor de belichting, Evelien ontpopte zich tot professionele sleep-draagster en wij genoten van de shoot, de complimenten van de omstaanders, zelfs de stoere mannen op moto lieten we niet onberoerd. Nog voor we het goed en wel beseften stonden we weer thuis... ha de familie en de familiefoto's, het bruidsmeisje, een hapje en een drankje en dan nog naar het toilet en dan zoef naar de kerk.

De mensen stonden aan de kerk, in de kerk, overal, zelfs een lieveheersbeestje was van de partij. Ik coördineerde nog snel zelf even de suite en dan was daar het moment... ik mocht met papa de kerk in wandelen... en toen gaf hij mij aan Jonathan. Dit was toch wel spannend, want met zo'n sleep is dat niet zo makkelijk. Ineens kregen we een glimp van de ringen of eerder het lege ringkussen... De dienst begon en was mooi, rustig, luchtig en opgeluisterd met de beste lezers uit onze familie-en vriendenkring. Nog voor we het doorhadden wisselden we de ringen, kusten we en staken we onze kaars aan. En daar had je de Kingdom dance, we mochten naar buiten en buiten (scheen de zon nog harder dan de voorbije dagen) stond iedereen met gebolde handen... vol rijst en enkele seconden later zat al dat rijst in onze haren, ja tot op de onderste lagen van onze kledij.

Na een korte stop in de Ulfort reden we naar de Baenwinning, leuk een receptietje buiten, mensen kussen, enveloppen aannemen, wat rondgaan, iedereen gedag zeggen... een hapje nemen een slokje cava nemen. We genoten. Na de receptie was er een uurtje rust... euh ja daar hadden Raf en Tim anders over gedacht, ze hingen een piñata op en kloppen maar. Na de code gekraakt te hebben opende zich een reistas met piepschuim veel piepschuim en hier en daar een gadget in het thema van de dolfijnen; Jaja op 7 november (als alles goed zit) gaan wij zwemmen met de dolfijnen in Mexico. Leuk cadeau! Tijd voor een foto en hup receptie 2 begon.... zelfde scenario als receptie 1, maar korter, iedereen kreeg zijn plaats aan tafel... en smullen maar!!!! Visbuffet, pastabuffet, daarna hoofdgerecht... intermezzo met een leuk spel en dan het dessertenbuffet... YES, eindelijk...Het royale buffet was een voltreffer... jammer dat ik niet van alles heb kunnen proeven. En dan volgde de openingsdans.... yeah onze flashmob samen met de vrienden en familie... echt cool, we zijn daar mega-tevreden over. We dansten de hele avond, het ritme werd er in gehouden door de dansfloor die-hards Raf en Ina. Om 03u30 was het over... Iedereen ging moe maar tevree naar bed (om te SLAPEN)!

2 oktober 2011:

Het feesten stopt maar niet, de zon lokte ons uit het bed en we vertrokken met een klein gezelschap naar de Baenwinning voor een ontbijt-buffet... jammieeeeeeeee.

Thuisgekomen hing de oprij-laan vol ballonnen, en binnen in de living hingen er nog zo'n 200. Deze mochten we laten vliegen... ondertussen weten we al dat een groot deel in Keulen geland is en zelfs Tsjechië mogen we aanvinken. De Engelse bende werd weer naar Zaventem gebracht.

Iedereen ging moe maar tevree naar bed.

Wij zijn zeer tevreden over onze dag(en) van feest en dit alles dankzij onze ouders en broers, met een speciale dank aan Raf en Ina (brein van het feestcomité).

Verder danken we iedereen die even aan ons gedacht heeft: dik, dun, groot of klein, met grote en kleine envenloppen, uitgebreid of snel. Jullie warme wensen, jullie blijk van vertrouwen in onze liefde maakt ons gelukkig.

Ilse en Jonathan

Het komt allemaal nu wel heel dichtbij...

Over een kleine maand is het allemaal passé, en kunnen we spreken van 'mijn man' en 'mijn vrouw'... al klinkt ons dat een beetje te oud in de oren. Ondertussen vergalopperen we ons met de laatste details zijnde bloemen kiezen, stoelen verdelen, misboekjes verbeteren, de laatste aankopen, de laatste afspraken en noem maar op. Genoeg te doen. Maar de zenuwen die er nu zijn, zijn er voor de beruchte vrijgezellendag, overmorgen... de nachtmerries lijken nog uit te blijven, maar de hersenspinsels geven reeds enige tijd acte de présence. En waarom, tja omdat we nu eenmaal een hekel hebben aan de klassieke vrijgezellen-spellekes, je lekker belachelijk maken en op je eigen trouwfeest onder je stoel van schaamte kruipen omdat het te gortig was. Nee dat is niets voor ons. Klaarblijkelijk zijn er anderen die wel schijnen te weten wat we leuk vinden, ik ben benieuwd.

Ondertussen begint de omgeving ook te stressen, alles wordt gepoetst, geverfd, de tuin naar royal omstandigheden verzorgd. Het tijdschema wordt bekeken en de kapselstress biedt zich aan bij sommigen. Anderen zijn dan weer een krak in extra gasten verzinnen of rode lopers zoeken.

Wij proberen het allemaal wat te relativeren en proberen te ontspannen, zo hebben we al gretig gebruik gemaakt van de weekends om een aantal dingen te doen die ons als koppel samenbrachten: zo zijn we het voorbij weekend gaan shoppen in Leuven en daarna nog eens gaan muurklimmen in de Hungaria... ja die klimmuur en dat touw, het vertrouwen dat je moet hebben in de persoon daar beneden, het voelde nog steeds goed. We trokken zelfs een weekendje naar de Ardennen en bezochten een blauwsteenmijn in Recht.

Naast dit alles, moeten we nog melden dat we eindelijk een architect hebben. En als deze zijn werk doet hopen we tegen 1 oktober al een eerste voorontwerp gezien te hebben. Die man is anders super grappig bij momenten en hij is zelden gehaast (bespeur ik daar enige Franse nonchalance?). Van de 3 contacten zijn we niet een keer voor 23u 's avonds terug thuis geweest. Zo laat zelfs al een keer dat we al de vraag kregen of we er waren blijven overnachten. Nu als hij even goed tekent als hij zijn bonzai-collectie verzorgt, dan zijn we tevreden.

Tussendoor moet er gewerkt worden, en ja dat lukt aardig. De stress is er, de resultaten komen binnen en MCA duikt af en toe op en weet me bij momenten nog steeds te vinden. Maar er zijn altijd zo van die leuke uitschieters zoals studenten opleiden, conference call met de USA...

Ohhhhhhhhhhhhh haast vergeet ik onze brok frustratie mede te delen: we hebben onze Franse belastingsbrief aangekregen, en wij brave Belgen willen betalen. Wat hebben we hiervoor gedaan:

- gebeld naar Marseille-zonder resultaat

-gemaild naar de ambassade zowel de Belgische als de Franse, die laatste antwoordde nooit

-de bank gecontacteerd, we kregen een negatief advies... ze verkiezen hier de klassieke overschrijving boven de hypermoderne Chèque die in Frankrijk reeds jaren gebruikt wordt.

-in een ultiemen poging de IBAN en BIC code te bemachtigen via mail, kregen we ineens wel gehoor: en nu gieren maar: we kregen 3 keer antwoord, telkens van een andere persoon en telkens met een andere IBAN! Vive La France :)

à la prochaine,

I&J

een updeetje

Hello,

Het werd tijd om nog eens iets neer te pennen. Waarover, genoeg leesvoer zeg maar. Om te beginnen zijn alle uitnodigingen voor het avondfeest en receptie op enkele na, de deur uit (zo je envelopje eigenhandig afgeven doet wel iets). Het menu werd doorgegeven, de drank gekozen er resten enkel nog wat details te regelen (lees: speech, misboekjes printen, draaiboek maken en gastenboek maken) en die zullen volgend weekend wel aan bod komen, wat doet een mens anders met zo'n herfstweer! Het merendeel reageert snel op onze invitatie op familie na dan. Het moet gezegd dat dat toch wel teleurstellend is, dat je net je eigen familie moet achterna hollen. Maar de deadline is nog niet verstreken, geduld is een mooie deugd, maar dat hebben ze ons precies niet echt meegegeven bij de geboorte.

Ondertussen hebben we ook een reisje geboekt, zeg maar REIS!!! Mexico, Mexihiiiiiiiiiiiicoooooooooooo!

Maar het leukste was tot nu het kleden van het bruidsmeisje... oh die liet zich nogal betuttelen, kleedjes aan, uit, niets was haar te veel. Nog wat ontstressen nadien in de speeltuin en de prinses van de dag was tevreden.

Tussendoor werd volle bak gewerkt en werden er nog wat prijsjes gewonnen in Japan :).

Nu is het dan uitkijken naar een rustig weekendje Ardennen om de batterij kort op te laden om de eindsprint in te zetten... Want over minder dan 2 maanden is het zo ver...

Iets anders, ons bouwproject... tja bouwverlof he... dus niet echt vorderingen te vertellen, alhoewel gisteren was het druk op de grond, met man en macht (tractor) werd er gehooid en gesleurd... Deze stoere tuinmannen zullen we ooit weer moeten inruilen, maar het was toch pure nostalgie: de geur van gemaaid gras, de wen-machine, de pers-machine en de frisse pintjes na het harde labeur aaaaaaaaaaaaaaaaah!!

toedeloe

I go Marseille

Jeps, het is zo ver ik 'mag' terug naar Marseille eind juni. Onder het mum van 'kom de laatste resultaten bespreken, die Belgische prof betaalt je toch ondertussen' kom je maar een weekje naar hier... hehehe. Ik heb met die hoogbegaafde, sympathieke baas van mij afgesproken dat ik enkele dagen naar het Zuiden trek. Mooi maandag mijn experiment starten, dinsdag naar Marseille vliegen, donderdag terug en zo kan ik vrijdag het experiment afwerken. Over efficiëntie gesproken. Ik vraag me nog altijd af wat er ginder meer gezegd kan worden dan via een conference call, maar soit, ik vlieg naar daar. Na een dikke week geleden de tickets geboekt te hebben en het voorbije weekend het hotel, laat mijn ex-bazin me weten dat ik bij haar kan logeren.... I don't think so... ik wil graag fit zijn, op tijd naar bed kunnen en deftig kunnen eten. Een dagje ok, maar twee nachten camperen in Carry, nee liever niet.

Met die stortbuien van de voorbije dagen, kijk ik er wel naar uit, gewoon eens in zomeroutfit paraderen, een paar vrienden terugzien, zwangere Delphine haar buik aanschouwen EN nog eens echte Franse croissants op de tong laten smelten. Hopelijk kan ik dan de laatste artikels afronden. Als dan de belastingen nog in orde geraken kan ik dit chapiter helemaal afsluiten en mijn bestseller voltooien.

Wie weet zit ik ooit op de boekenbeurs :)

à la prochaine,

Ilse

Live vanuit GHB

Hallo lieve lezers,

Vandaag zenden we uit, Live vanuit GastHuisBerg, jaja we camperen hier dit weekend. We hebben beiden werk genoeg dit weekend en kunnen de pauzes dan maar beter aangenaam invullen.

We willen jullie dan ook even een update geven van de trouwvoorbereidingen....

hieronder een lijstje van wat reeds klaar is:

Feestzaal: check

kerk: check

misboekjes: check

stadhuis: check

uitnodigingen: check

kledij: check

schoenen: nog voor de bruidegom

ringen: check

hapjes en wijnen proeven: check

getuigen: check

DJ: check

hotels: check

internationale familie: check

gastenlijst: check

To do list:

huwelijkskaars

openingsdans kiezen

kapper zoeken

bloemen

afspraken feestzaal

uitnodigingen versturen

huwelijksreis?

Zo dat lijkt allemaal zeer vlot te gaan.

7 juni hebben we een afspraak met de pastoor dan controleert hij ons misboekje. Volgende week gaan we dan op zoek naar de kaars en de kaartjes van de feestzaal. Oh jeee dat hoor ik jullie nog te vertellen. Een dikke week geleden sloegen we rood, paars en groen uit achter onze PC en dat heeft niets te maken met ons politiek stelsel. Er waren geruchten te lezen op een forum dat Bart Claes failliet zou zijn. Hebben wij nu toch geen feestzaal gekozen bij deze man zeker. Nu het zouden kwatongen geweest zijn die die molen in gang gezet hebben. In ieder geval verschillende bronnen hebben ons gerustgesteld en de proefavond in een van zijn zaken was zeer geslaagd, dus als onze receptie die normen haalt van de proefavond dan zullen we zeer tevreden zijn en onze keuze niet beklagen. Want bij een feest horen nu eenmaal lekkere hapjes en drank. De uitnodigingen hebben we vorige week toegekregen, we zijn er zeer tevreden over... eenvoudig maar mooi, niet te veel tralala (wees eerlijk veel mensen zullen de kaart wegsmijten 2 oktober of bij de volgende grote kuis).

Ondertussen denken we ook al aan na 1 oktober, een volgend project is in de maak. Iets veel serieuzer dan trouwen, minder speels, want voor dat project dulden we geen fouten. Het is een ware investering. Ons bouwproject zal pas echt starten in 2012, maar we zijn toch al op zoek naar een architect. Geen pastoriewoning, fermette of een moderne blok voor ons. Hacienda's zijn mooi maar die zie ik liever in Spanje. Nee we zijn meer van het Egyptische type en zullen daarom een woning in pyramidestijl laten tekenen (niet zo groot als die van Toetanchamon en enkel het dak heeft iets van die pyramide). Enfin we hebben ze zelf al getekend, 3D in de computer gestoken en al.... we hebben enkel een professional nodig voor het officiële tekenwerk en de stabiliteit.

Tussen al die projecten door is er nog tijd voor andere dingen, zoals zwemles geven en tuinieren. De chlooruitstoot uit mijn poriën bereikt sinds lang terug basale waarden. De zaden meegenomen uit Frankrijk doen het goed, er lijken maar liefst 11 mediterraanse eiken uit te komen en zo'n 6 Ginko's...

De middagpauze is bijna om... de muizen en cellen roepen.

Tot de volgende,

Ilse en Jonathan

opzij, opzij, opzij...

maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongeloofelijke haast!

Zo leek het althans in het begin, we beslisten in februari om dit jaar nog te trouwen. Midden in de zomer leek ons niet meer haalbaar, in putteke winter wilden we de familie niet aandoen, sneeuw en ijzel zijn niet prettig om je van Engeland, Zwitserland, of zelfs Oost-Vlaanderen naar Limburg te verplaatsen. Oei wat nu??? De internetforums brachten geen soelaas, nee je moet je zaal best 1,5 jaar van te voren vastleggen, een jurk en kostuum ook lang genoeg,... stress alom. Toch maar even de opties bekijken van de verschillende feestzalen. We zijn midden februari, regel maar eens een trouw vanuit Zuid-Frankrijk, tussen dozen inpakken en van de laatste momenten genieten, door. Dan maar de gevoelige snaar bespelen... met veel blabla legde ik in mails uit dat we verloofd waren, dit jaar nog wilden trouwen en momenteel nog in Zuid-Frankrijk woonden. En ja hoor dat helpt, iedereen onder de indruk en vooral jaloers op onze verblijfplaats (wij weten beter;)). Opties konden langer verkregen worden om de zaal te bekijken, de afspraken voor de jurk werden gemaakt. De auto's hebben we zelf, ceremoniemeester hebben we niet nodig, decoratie wordt gemaakt, dus het leek te lukken. 26 februari, terug in België en met een beetje zenuwen gingen we de zaal bekijken... oef, dat valt mee. Een tiental dagen later stond ik in de lokale bruidswinkel en hup in een wip en pip had ik een jurk met toebehoren (nee geen details hier, verrassing...). Ik heb me toch nog snel in een echte Vankets gewrongen... de kans van mijn leven om zo'n stofke rond mijn lijf te hebben, deze creatie was even snel uit als aan, niet voor mij ik zou me heel de avond kapot krabben. De jurk is besteld, ik ben er best tevreden mee (behalve met de 10% extra kosten omdat ze jurk moesten bestellen... hola Pola... vies truukje). Eind maart ging de bruidegom passen (dat duurde langer dan de bruid, zeker als het om onderbroeken zonder naden gaat)... Mooi kostuum, bruidegom ook tevreden (behalve ja hoor, met de 10% extra kosten, enfin...). De fotograaf werd na veel 5'en en 6'en besteld, nu ja we trouwen maar één keer (met elkaar althans). Ondertussen zijn we voor de kerk sinds 22 maart ge-ondertrouwd of hoe zeggen ze dat. Met pater Eugène klikte het goed en nu zijn we volop bezig met het misboekje, zeer leuke bezigheid, het vlot supersnel.

En laat dit nu net de reden zijn van ons schrijven vandaag... we zaten dus bijna zonder kerk. Als goed Christen (en omdat ik graag paaseieren krijg van de klokken) gingen we zaterdagavond naar de Paaswake... toen we in de kerk arriveerden stond er politie. Binnen hing een felle brandlucht... jawel ze hebben de kerk waar het huwelijk van het jaar doorgaat (en nee ik heb het niet over dat kapelleke in Londen) proberen in brand steken... Het was al zo moeilijk, ik wilde het kerkje aan zee (maar dat is te ver), de mijnkathedraal is te groot, andere kerken zijn vaak te jaren-70... het moest een oude kerk zijn, liefst in de buurt. En net die kerk koos een Hollandse gek als doel. Gelukkig is er geen schade en kan alles doorgaan zoals gepland.

Woensdag mogen we dan gaan proeven van de culinaire kunsten van de chef's van de feestzaal, ik ben benieuwd. Volgende zaterdag gaan we dan ringen kiezen. Rest ons nog schoenen, kapsels en uitnodigingen (al zijn de ontwerpen klaar) te regelen en de voornaamste zaken zijn klaar.

En zoals ze in Sal zeggen: No Stress...

wordt vervolgd...

Le future...

Ons liefdesgeluk begon meer dan 3 jaar geleden,

ons Frans avontuur is reeds verleden.

Sterren staan in onze oogjes te twinkelen,

ja het is tijd om de huwelijksklokken te rinkelen.

Met dit berichtje willen we jullie plezieren

zijn jullie bereid ons geluk mee te komen vieren?

1 oktober 2011 is het dan zo ver,

verspreid dit nieuwtje gerust her en der!

Vanaf nu hebben we weer stof voor verhalen

hier lees je in de toekomst alles over kledij, bloemen en zalen.

Maart 2011

Met de Sixt camionette (die enkele kuub verloren had in Maastricht) verhuisden we 20 en 21 februari richting Beringen. In Zuid-Frankrijk haalden we nog makkelijk 14°C, in België lag er een prachtig sneeuwtapijt op ons te wachten. De verhuizers van dienst (fam. Cremer en Koen) werden bij thuiskomst warm onthaald met Belgische tomatensoep met ballekes. Met nog wat extra handen van papa en Mario stond onze inboedel in een recordtijd verspreid over heel ons huisje. (waarom het inpakken toch zo lang geduurd heeft is mij nog steeds een raadsel, of zit de Franse pastis daar voor iets tussen). Ondertussen is casa peet en bompa helemaal ingericht en mocht ik er al 30 kaarsjes uitblazen.

Het traject Beringen-Leuven kruipt in de kleren, maar ook dat zijn we ondertussen al helemaal gewend. Tijd voor nieuwe uitdagingen zou ik zo zeggen. Wat dachten jullie van 011011! jiehaaaaaaaaaaaa!

Tot slot wil ik al de lezers bedanken en meteen ook vragen deze blog verder in de gaten te houden, want project 011011 is al goed opgeschoten en ook dat verdient haar plaatsje op deze blog.

à la prochaine,

Ilse en Jonathan

Les pots de départ

Ondertussen zijn we, 300g olijven, 3 speculoostaarten (recept Goedeloe), 1 quiche, 40 potjes tiramisu met coeur de Nutella, 60 zoute cakejes, 1 clafoutis, 3 flessen cava, 2 flessen cola en 1 fles fruitsap verder, daarboven zijn we 1 bonzai, 1 bonzaiboek, 1 doos Zuiderse souveniers, 1 T-shirt, een fotoboekje, een sjaal, een hello kitty pop en een hele swarovski winkel rijker!

Ja we hebben ons afscheid uitgebreid gevierd met de collega's, het vocht vloeide rijkelijk naar binnen en naar buiten bij de emotionele onder hen, de buikjes werden gevuld en wij hadden nooit durven vermoeden dat we zo graag gezien zijn hier. Wij hebben twee super jaren achter de rug, en het doet deugd te vernemen dat ze ons gaan missen en vice versa zullen we ongetwijfeld geregeld beseffen dat een Fransman ook onmisbaar kan zijn.

Ik vermoed dat dit echt het allerlaatste blogmoment uit La France zal zijn. Dus de nodige foto's hebben we er bij geplaatst. Het zonneke schijnt vandaag en we gaan deze dag afsluiten met allerlaatste bezoekje bij Werner en smullen van zijn echte Belgische frieten.

Ilse en Jo.

Mooie liedjes...

duren niet lang, al is het tijd voor een ander nummer vinden wij. Als we even achterom kijken, leek het net gisteren, onze aankomst in Marseille. Twee jaar zijn om gevlogen, met spijt in ons hart bereiden we ons voor om de omgeving te verlaten, laten we duidelijk zijn het stadsleven gaan we niet missen, de kakkerlakken nog minder, maar het zonneke, de markten, de uitstapjes, de wandelingen, de ijsjes van Miramas en noem maar op zullen vaak in onze dromen terugkomen. Dus zijn we nog snel een schaatske gaan doen, vitaminen kopen op de markt, nog een kaarsje gaan branden bij La bonne Mère, nodigden we een collega uit voor een Belgische gerecht en moesten we zelfs voor de eerste maal de ferry boat nog nemen.

Vandaag was het dan eindelijk 5 voor 12, de eerste 9 dozen werden vakkundig ingepakt, the final countdown is ingezet!

Ondertussen hebben we een aanvraag ingediend om ons internet af te sluiten, dat zou in de loop van de week moeten gebeuren, dit kan dus wel eens het allerlaatste berichtje zijn uit Marseille.

Maar geen nood, we gaan zeker proberen deze blog nog een tijdje in leven te houden, want 2011 heeft nog heel wat in petto voor onze fans.

Bisous,

Ilse en Jo

23 en 30 januari 2011

Een laatste maal in de Calanques... hiermee werd de trend gezet, met nog 4 weken Marseille te gaan was het tijd om een laatste maal terug te keren naar de Calanques en naar Cassis. Geniet gewoon even mee met ons.

Een laatste maal werd onze bolide van stal gehaald alvorens de grote rit, en ja hoor twee jaar hebben we haar goed kunnen beschermen tegen de criminaliteit, helaas pindakaas, deze laatste tocht was het zover. Zoals gewoonlijk parkeren we enkel op betaalparkings, niet voldoende deze keer het slot aan passagierskant werd vies geforceerd, gelukkig is zo'n Toyota een goede waakhond, want ze zijn er niet in geraakt. Op die manier hebben we toch nog eens de lokale gendarmerie kunnen bezoeken, en geef toe dit mocht niet ontbreken op ons palmares.

La neige...

De nacht van donderdag op vrijdag viel er enkele mm sneeuw en dat betekent gieren, lachen en brullen voor ons. Gisterenochtend waren we getuigen van krab-partijen, bleven de helft van onze collega's thuis of verschenen de dappersten op het werk in ware moonboot outfit. De hele voormiddag werd er dan gekakeld over de bussen die vastzaten, mensen die uitgleden op de stoep (toegeven aangevroren sneeuw is glad), hun winteroutfit, hun voorraad zout die ze meegenomen hadden en hun plannen om 's avonds heelhuids thuis te geraken. Wij stonden er bij en keken er naar.

Il y a du boulot

Zondag, 9 januari, ik neem de TGV naar Brussel. 5,5 uur verveling, Clive Cussler is mijn beste vriend. 's Avonds waterzooi, om het gemoed te sterken. Een drupje ethanol erbij, jum.

Maandag 10 januari. Eerste sollicitatiegesprek om 11 uur. Goed op tijd, maar het verkeer had toch niet drukker mogen zijn. Het lijkt wel de Inquisitie, 1 tegen 6. Hoorde ik daar het knetteren van de brandstapel al?

Tweede sollicitatiegesprek om 14 uur. Ik ben twintig minuten te vroeg. Geen probleem, die stoelen zijn comfortabel genoeg. Een beetje te warm wel.

Vijf na twee, het gesprek begint. Een knus lokaaltje met zetels. 1 tegen 3 deze keer. Na een kwartiertje is het al voorbij. Maakte ik wel een goeie indruk? Twijfel...

Dinsdagavond 11 januari. Na meer dan 6 uur tweede klasse op de TGV ben ik eindelijk thuis. Een mailtje staat te blinken in mijn inbox. Of ik het aanbod van het tweede sollicitatiegesprek aanvaard?

Ja hoor, jullie lezen het goed. Ik heb sinds deze week uitzicht op werk aan de KUL, te beginnen op 1 maart 2011. Een van onze grootste zorgen is van de baan, nu moeten we enkel maar verhuizen!

Toulouse anno 2011

De voorbije week was het weer zover, ik mocht weer een weekje in deze mooi bakstenen stad vertoeven samen met Delphine. Dat laatste valt mee hoor... ze is gewoon soms laks, wandelt te traag naar mijn goesting, en spoelt de WC na haar nachtelijk bezoek nooit door. Deze keer hadden we een hotel dat net gerenoveerd was, dus alles proper, geen electrische WC toestanden en WiFi! We hebben er gewerkt, maar ook enkele culinaire hoogstandjes mogen proeven. Bovendien begonnen de solden en hadden we een vrije voormiddag, dus waarom ook niet. Een mens moet het onaangename verzachten met een bankkaart... :). Delphine heeft dat nogal letterlijk genomen, de Galerie Lafayette in Toulouse sloot na haar bezoek de deuren.

Un Ch'ti à Marseille

Vorige week vrijdag hebben we eens iets totaal anders gedaan, iets nieuw, hip en gevaarlijk. We trokken na 21u naar het theater 'La grande comédie' aan het einde van de vieux port. Aurélia had goedkopere tickets versierd voor een stuk dat ons best te pruimen leek: 'un ch'ti à Marseille'. Het stuk was ronduit geweldig met de nodige clichés: stadsbediendes die van de ene koffiepauze naar de andere leven, dubbel parkeren en pastiskes drinken à volonté... Er werd door de regie zelfs voor wat extra sfeer gezorgd toen bleek dat de beruchte Ricardfles wel degelijk het echte spul bevatte. Ook Alanis Morissette was van de partij. En last but not least toen er verteld werd dat elk bedrijf een ambetante doos in huis heeft die Marie-Christine heet, lagen we strike van het lachen :).

Aftellen

Vooreerst onze beste wensen met een top 5 voor 2011:

* goede gezondheid

* eindeloze liefde

* voldoende geld

* plezier in de kleine dingen des levens

* veel zon voor een spetterende zomer

Voor ons is het aftellen nu echt begonnen, nog 44 keer slapen en we mogen een 19 kuub grote camionette inladen met onze spullen. Het gevoel is dubbel, maar op een dag als vandaag kan het niet rap genoeg daar zijn. De Fransen stellen mij teleur, omdat ze mijn verse neuzekes blijkbaar toch niet lekker vinden of te zoet, ze bijten er in en leggen het neuzeke dan aan de kant. En mijn tweede reden weegt zwaarder, ze hebben vandaag zwaar op mijn tenen getrapt. Toen Bernadette zei dat de Fransen massaal naar de Belgische universiteiten trekken omdat het er makkelijker is. Hier zijn er voor elke opleiding pre-selecties daarom wordt er geconcludeerd dat het bij ons makkelijker is en dat het niveau dus niet te vergelijken valt. Dan begin je toch te koken binnenin... Ik denk dat er net geen stoom uit mijn neusgaten kwam. Want jullie moeten weten, het systeem hier is nogal achterbaks. De selectieprocedure kan je makkelijk passeren door een jaartje naar een dure privéschool te gaan die je klaarstoomt om het concours te halen... Dus kinderen met rijke ouders hebben een streepje voor. Maar ik heb nog maar eens op mijn tong gebeten en voor de redding der blogspot gekozen om af te koelen.

Nog 44 keer denk ik dan!