We zijn nog niet begonnen en het slaat al tegen. Op onze goedkeuring is het nog even wachten, gezien we een openbaar onderzoek aan ons been hebben. Waarom? Door een kleine onzorgvuldigheid van onze architect: de bovenverdieping is 10,5 m diep en helaas pindakaas, de bouwvoorschriften leggen een maximum op van 10m. Het openbaar onderzoek zal lopen tot 11 mei en we hopen dan snel een goedkeuring te hebben. Ondertussen gaat het traag, ik moet de architect een beetje opjagen want mr. is veel minder gehaast dan wij zijn.
De bakstenen zijn gekozen, de keukenoffertes zijn ook binnen. Die keukens een verhaal apart, maar we hebben al geleerd dat mensen in bouw niet echt van de vriendelijkste soort zijn. Gehaaide zakenmannen, met een veel te grote tong en als het er op aan komt is de oprechte klantvriendelijkheid ver zoek. Zo hebben we met spijt in het hart moeten kiezen voor een Frans keukenmerk ipv onze Belgische en West-Vlaamse trots (het betere laminaat op een sokkel mag in zijn muil verdwijnen). In zulke gevallen haal ik dan uiteindelijk bij de correspondentie mijn titel boven. Even laten voelen dat ze een duidelijk geïnteresseerde klant kwijt zijn. De mevrouw hier in Beringen daarentegen is er eentje om u tegen te zeggen, vriendelijke, geen minuutje is te veel, boekjes, uitleg, een offerte wordt getekend: zelfs toen ik er met kletsnat haar in jogging stond: met plezier kiezen we voor deze lokale en stijlvolle aanpak.
Ondertussen wachten we verder en vroegen we offertes bij EPB verslaggevers, bij de studiebureau's en de sondering mag wat ons betreft vandaag al uitgevoerd worden.
Maar aan animo ontbreekt het hier nooit in de straat, onze bouwgrond doet ondertussen dienst als kamping. Menig schapen wrongen zich deze week het bos door voor een traditionele schapendriedaagse. Dit evenement was dan ook meteen de opening van het toeristisch seizoen. Ondertussen heeft de (paas)haas zijn jaarlijks verlof ook al gehad en kijken we uit naar de gasten van volgende week (reservatie niet nodig).
