Joe Cocker wist het al.

Een vrije donderdag, tijd om nog eens snel de Calanques in te trekken vooraleer ze dicht gaan voor de gevaarlijke toeristen; Snel is relatief, de wandeling deze keer had beduidend een iets moeilijkere graad... geen wonder dat we niet veel wandelaars tegenkwamen. Het doel... een coupe ijs op het terras in Les Baumettes... nu dat was dan ook de eerste en laatste keer... Als zeer kritische ijskenners mogen er geen stukjes ijs in ijs zitten... en de serviette waren ze ook vergeten... en wat doe jij bij gebrek aan chocolade saus... juist ja een fles cecemel erover gieten... (al denk ik dat het de bedoeling was, van de chcolat Liégois). Nogmaals... ze moeten nog veel leren...!

Geniet gewoon mee van kiekjes...











De rest van het weekend:

Komkommer-

-tijd... Dus niet veel te vertellen, toch wel we leven in een metropool.

We stonden gisteren gezellig af te wassen, ineens een politiewagen in het straatje aan de overkant. Twee agenten kijken verdacht, een staat te praten met een madam op haar sloffen...

Een tweede wagen horen we al van ver loeien. Hup de vier agenten doen zwarte handschoenen aan, de madam op haar sloffen stapt in een wagen aan de overkant en... blijft daar zitten. De agenten bellen aan (het gebouw aan de overkant)...
spannend...
Onze afwas duurt uren!
De nieuwsgierigheid neemt toe.
Ineens komt er een agent buiten, gevolgd door een meisje op sloffen, ze weent... daarop komt de madam op sloffen uit de auto, ze omarmt het meisje... Een minuutje laten begeleiden de andere 3 agenten een man (nee deze had schoenen aan) in hun wagen en weg zijn ze... de familie op sloffen gaat met 2 agenten mee naar binnen... Er wordt een PV opgemaakt...
wij zijn nu wel zeer nieuwsgierig, net zoals Maria die aan de overkant op 4 hoog haar was aan het ophangen is. We hangen allemaal over de balkons. Een kwartiertje later rijden de 2 agenten ook weg, het wordt donker... de volgende ochtend is onze lift stuk, maar hoe lang onze neuzen ook zijn, we zullen nooit te weten komen wat er zich op die bewust dinsdag 19 mei 2009 afspeelde aan de overkant.

Ewweweweweweh...

Ofwel Frans voor Wieeeeeeeee, dit geluid of deze taal is afkomstig van de lokale zeemeeuwen(Gabian, le Goéland leucophée), maar daarover later meer.

Vrijdag 8 mei, toevallig de dag waarop de 2de wereldoorlog eindigde en dus voor de Fransen een reden om een feestdag in het leven te roepen... alles om toch maar niet te moeten werken. Wij lieten het niet aan onze hartjes komen en trokken de zee op. Met de boot naar de Ile d'if en Ile de Frioul. Na meer dan 30 minuten aanschuiven hadden we onze tickets (ja... omdat diegenen die werken op 8 mei zo hun idee hebben over het werktempo). Gelukkig had de overladen boot genoeg PK om de archipel op minder dan 15 min. te bereiken... we scheerden over de golven... Ile d'if met zijn chateau vooral bekend van het werk van Dumas (Le comte de Monte Christo), is best de moeite voor een bezoekje. Twee uur later namen we weer de speedboat om 5 min later op Ile de Frioul aan te meren. We kiezen de moeilijke weg naar boven en willen werkelijk naar de top, maar dat was buiten Mr. Gabian gerekend, mmm misschien toch een nest in de buurt... we nemen de biezen en bezoeken het fort... en daar zien we Mme Gabian met de kroost, even een kijkje van nabij nemen... hupla daar heb je Mr. weer en deze keer iets minder vriendelijk... Jonathan kan nog net een vleugelslag ontwijken... une giffle de Gabian. Maar het deert ons niet, we genieten van de uitstraling van het eiland, de azure zee, de klaprozen en bemerken de manke marketingstrategie van de Fransen... Moesten wij het doen... het zou er allemaal nog mooier uit zien, betere afwerking, er valt daar fortuinen te verdienen... ze wonen op een goudmijn, maar ze zien het niet... enkele uren laten verlaten we het eiland met een goed gevoel... zo mooi en slecht op 15 min. varen van onze voordeur. Bij het binnenvaren van de vieux port was het toch weer als thuiskomen... Nog snel naar de fac, want wij belgen kunnen de knop niet zo makkelijk omdraaien, wij werken wel op 8 mei. 's Avonds wordt het duidelijk wat de zon met ons in werkelijkheid gedaan heeft...

Zaterdag 9 mei... tijd om het badgoed boven te halen... en duik in het zwembad om de hoek leek mij een goed idee, nog geen 10 min later stond ik aan de voordeur... geen 8 mei, wel compet in het zwembad... nice. Ik sleur Jonathan dan maar mee naar de Fac, ja ook 9 mei werken de belgen en daarna onthaasten we in de stad. We vernemen het nieuws van onze groene hoop in de tour en drinken een heerlijke mojito om de dag af te sluiten.

Zondag 10 mei... moederdag... nee toch niet in Frankrijk, hier is het kuisdag... zalig als alles proper is... het is bewolkt maar ook dat deert de belgen niet om te gaan werken. Het is crisis zelfs in de F1... de races zijn saai en de courreurs moeten econimiseren tijdens de race...

Een nieuwe werkweek meldt zich aan, een week van 5 werkdagen, ...

Ilse en Jo

Let the sunshine in

Na maanden miserabel weekendweer (in vergelijking met het weer tijdens de week), is het eindelijk eens raak geweest: zon, zon, nog zon, meer zon, alleen maar zon. En een zuchtje wind bij tijd en wijlen. Moet het wel weer lukken dat we al twee weken gepland hadden om naar de Carrefour te trekken natuurlijk. Nuja, dan kan de airco van de auto nog eens deftig draaien, is dat toch al mooi meegenomen.

Vrijdag was het 1 mei, dag van de Arbeid. En de Fransen vieren dat uiteraard door zo weinig mogelijk te Arbeiden. Géén openbaar vervoer (bus, tram, metro), en aangezien we schrik hebben om met onze auto in de omgeving van Marseille te parkeren, profiteren we van een leeg dagje om eens wat was gedaan te krijgen. De diepvries raakt ook wat leeg, dus ideaal om wat gaten op te vullen met schepijs (plaatselijke superettes zijn vreemd genoeg wel open...). Kuisen was trouwens ook eens nodig na een week leven.

Zaterdag, Carrefourdag. Al een geluk dat de lift net weer in werking is genomen! Verder is het genieten van ons zonnige terrasje en klungelen met mojito-ingrediënten. Rum is straf spul, less is more! *hips*

Vandaag zijn we uiteindelijk tot in de calanques geraakt. Dezelfde als de eerste keer, aangezien we geen uur op een bus wilden wachten voor een andere, maar dit keer is het wat warmer. Er waren duidelijk mensen met hetzelfde idee, het werd bijna ellebogenwerk om een plaatsje te veroveren in de zon. Het water zag er heerlijk uit, helaas denken mijn ijsklompjes -oeps, tenen- er momenteel anders over. We zijn wat rood op sommige uitsteeksels (hoe kan het anders, met zo'n neus...), verder hebben we een goeie fond gelegd voor toekomstige zonnebadjes. Bronzeren als God in Frankrijk, jaja.

Warme (20 °C, zonder zon) avondgroetjes en zweterige kusjes

Jo en Ilse

PS: blijkbaar kan het toch warm worden in de zomer...