Maandag begon fantastisch met de bolognesesaus van Masterchef! Maar de week is nog maar half, maar we zijn ze al dik beu. De Fransen werken mij danig op mijn zenuwen, en dan moet ik nuanceren, de Fransen uit het zuiden. Dit alles omdat ze achter mijn rug handelen... althans sommigen. En gezien ik niet 1100 km ver van mijn vertrouwde omgeving verblijf om me als een stuk onbenul aan de kant te laten schuiven, heb ik het getracht een eerlijke/volwassen mail te sturen naar mijn bazin. Dit alles verdient toch wat meer uitleg: Ik ben eindelijk in de fase gekomen dat we op het punt staan een artikel te publiceren. Zo beleefd als ik vraag ik de kritische mening van mijn co-auteurs alvorens het artikel uit te sturen. Dus ook FP, die met dit project niks te maken heeft, maar om het politieke spelletje mee te spelen doe over zijn co-auteurschap niet moeilijk. Maandag namiddag vroeg ik deze briljante onderzoeker of hij mijn artikel al gelezen had hij zei :"Ja". Daarop vroeg ik of hij enige commentaar had en hij zei: "Ja, maar ik ga dat met MC bespreken." Gezien zijn wansmakelijk gevoel voor humor, dacht ik dat hij een grapje maakte, maar toen ik heb 's avonds in het bureau van MC zag wist ik wel waar de klepel hing. Mijn resultaten, werden achter mijn rug besproken, ik was er van verwittigd, nog op het werk en werd niet eens uitgenodigd om te luisteren. De volgende ochtend lag er een klassiek geel briefje op mijn bureau: 'Ilse F a lu ton article, viens me voir, MC". Met alle Chinezen, maar niet met deze Belgische... Ik heb in een mail mijn diepe teleurgesteldheid uitgedrukt en duidelijk gemaakt dat ik graag met enig respect behandeld wordt. Het was trouwens een van de vele duistere praktijken van FP.... mijn geliefkoosde cellen uit Leuven, betaald met de centen van de Belgische staat worden achter mijn rug verhandeld in ware Mafia stijl. Publicaties waar ik co-auteur van ben, worden niet naar mij gestuurd, in presentaties wordt belangrijke info door een gewaardeerde onderzoeksgroep uit Leuven systematisch vermeden. Maar deze laatste vernedering zat mij hoog, dus het was tijd voor actie. (Deze actie werd gelukkig ondersteund door mijn collega's, al zijn er wel die nu een stempel 'agressieve Belg' op mij drukken). Nu ik daag elke Fransman uit om zijn emoties in het Nederlands uit te drukken, ik ben er zeker van dat ze er geen woord uit krijgen.
MC deed heel begripvol voor mijn mail en relaas, MAAR heel veel heeft ze er niet uit geleerd. Om mijn moraal op te krikken heeft ze vooral FP verweten dat hij een geïsoleerd abnormaal geval is, waar ze zich liever vanaf maakt, door een herstructurering in 2012. En ik die ijver voor respect, eerlijkheid, open wetenschappelijke discussies... In ieder geval is de boodschap dat ik met respect behandeld wens te worden, wel goed aangekomen.
Moraal van het verhaal: in een kleine onderzoeksgroep is de hypocrisie nog sneller uit de kast dan in een groot labo. Chapeau voor diegenen die aan het hoofd staan van 100den mensen met het nodige people management, die eerlijkheid, respect en collegialiteit nog in hun woordenboek terugvinden, en die jaloezie, concurrentie en geestdrift van de werkvloer bannen.
Ilse
Geen opmerkingen:
Een reactie posten