Tempus fugit.

Dag lieve bloglezers,

Nu Jonathan zich niet meer in luilekkerland bevindt zijn er harde tijden aangebroken. Ilse zit tot over haar oren in het werk, het is als het ware een beetje 'luctor et emergo' en dat pompen kon vorige week letterlijk genomen worden. Ik vertrok donderdag 2 april met de bazin naar Nice, de 'echte côte d'azur', veel Côte ja, zelfs op de weg, het was net geen boottrip. Het water viel met bakken uit de lucht... En nee we waren daar niet voor een gezellige shopping, maar een doodserieus congres. Al heb ik achteraf bezien nogal mijn bedenkingen over het niveau van het gebeuren... heel de wereld was aanwezig met als wetenschappelijke koplopers Afganistan, Iran, India, Cameroen, Guadeloupe... je kan het zo exotisch niet bedenken of ze waren wel aanwezig. Ik heb er oa. geleerd dat als je jaren aan topsport gedaan hebt dat je misschien wel obees wordt en dit omdat je evenveel eet als voordien en minder beweegt... proficiat aan de Roemeense onderzoekgroep, maar daar heb ik geen jaren research voor nodig om dat te achterhalen. Heb er wel een leuk adresje (om de lokale keuken te proeven) in Nice aan overgehouden en Nice is best 'Nice'.
Mijn lieve schat was dus weer even wees, maar vrijdagavond was ik weer terug. En zaterdag zijn we dan uitgebreid gaan shoppen, de carrefour en Castorama... Ja hoor hij heeft eindelijk zijn Metabo boormachine kunnen kopen. Nu zo'n boormachine is handig hoor, je boort in de keuken en zonder dat je het weet heb je meteen een doorgeefluik naar de living... En dan ligt het uiteraard aan de muur. :)

De voorbije week was het eveneens druk, druk, druk... en weet je wat Jonathan werkt een week samen met Sophietje en Ilse is verledentijd. Ik kom hem tegen in de gang van de faculteit en had voor de gelegenheid mijn paars broekpak aangetrokken met bijpassende blauwe klompen (geef toe, harder opvallen kan ik echt niet). Ik zie daar twee mensen recht op mij afkomen, waaronder Jonathan met een doos medium in zijn handen. Ik roep, Salut, Salut, Salut, Salut, en niets hoor... geen reactie zelfs geen glimp van waardering. Ondertussen gaat er dus duchtig de ronde op de fac, dat Jonathan zijn vriendinneke niet herkent als ze in haar muizenpakje rondloopt.
Over muizen gesproken, ik heb een zeer ellendig einde gehad deze week. Blijkbaar zijn de muizen waarmee ik al drie maanden aan het werken ben, de verkeerde... joepie... toch fijn he, als je omgeven bent door zeer competente mensen. Maar ik laat het niet al te erg aan mijn hartje komen, het is mijn fout niet en maak me sterk dat er ergere dingen in de wereld zijn.

Weekend, eindelijk Jo en ik hebben hier lang naar uitegekeken, zo eens drie dagen rust. Al is dat relatief, ik moet elke dag naar de cellen en mag dinsdag een artikel presenteren. Maar zaterdagavond was toch wel heel speciaal, heb nog nooit zo uitbundig stille zaterdag gevierd. Het kruim van de Belgische zwem- en triatlonwereld verbleef in Zuid-Frankrijk dus tijd om eens uitgebreid te gaan eten. Karel, Frone en Dave vertrokken in St. Raphael en Jo en ik verlieten Marseille. Plaats van ontmoeting: De Locomotief in Carqueiranne. In restaurant Réservé, werd al gauw een tafel gereserveerd en lieten we ons gastronomisch verwennen, kletsten we bij en gingen de heren maar al te graag naar het toilet... (verdacht).

Ondertussen is het Pasen, maar is het hier geen weer om eieren te jagen, dus het blijft lekker relax. Toch kan Pasen niet zonder eieren zoeken, dus ik naar de bakker en Jonathan was grote haas van dienst.
Deze week zal zeker niet rustiger verlopen, maar we kijken al weer uit naar het volgende weekend. We ontvangen niemand minder dan Ina...


Tot de volgende enneeeeeee,

ZALIG PASEN,

Ilse en Jonathan