Zalig, ons huis is eindelijk winddicht. De mannen gingen nogal met een tempo vooruit, tegen 16 uur was alles klaar. We hebben een echt huis nu. Het galmt als je rondloopt en spreekt, Fotini leek niet echt onder de indruk, ze sliep rustig verder in de armen van de papa. Nu kan Jonathan rustig de muren verder ont-zouten, althans dat was het plan. Gisterenavond echter belde de 'plakker' met de melding dat hij er zou zijn vandaag vanaf 6 uur... Om 6 uur deze ochtend stond Jonathan in zijn galmend huis... Tja, we mogen ook eens geluk hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten